Wat een drukte en kabaal
In de oude vijgenboom
Waar spechtjes leren tokken
Op de weke grijze bast
Ze doen het goed
Ze tokkelen op maat
Nog sneller dan
Gabriela van Rodrigo
En daartussen oewie oewie
De aansporende ouders
Hoog en laag en hard
En zacht oewie oewie
Nu houdt het op
Het is weer stil
Ik hoor nog slechts
De wolken schuiven
En op de droge bladeren
Het plofje van een vijg
(Ook te lezen op mijn proza- en poëzieblog)
Keuken geschilderd, vloer afgeschuurd en geolied, brander gasvuur ontstopt, nieuwe vlotter in wc geplaatst, vaatwasser vastgezet, veluxrolluiken (op het dak!) gereinigd, stofzuiger ontstoft, tuin gerepareerd na everzwijnenbezoek, 1 m2 rommel weggedaan en mijn rimpels in de verf gezet.
Met dank aan Els.
Délice du jardinier is de naam van de kleine trostomaten links onderaan. Verder heb ik Caro Rich (oranje kleur), Olirose de Saint Domingue (rose, kleine ovale tomaat), Romatomaten (langwerpige tomaten) en nog een paar soorten waarvan ik de naam niet meer weet. De grote soorten moeten nog rijpen.
Wat ik alvast geleerd heb over tomaten:
Mijn stukje grond is heel geschikt voor tomaten. Zonder vooraf te spitten en zonder water geven heb ik een grote opbrengst.
Tomaten zijn sterke planten. Ze overleven zelfs een vertrappeling door everzwijnen.
Volgend jaar minder verschillende soorten, beter uitzoeken wat ik wil, goed noteren waar alles staat.
Volgend jaar meer afstand tussen de struiken en beter opbinden.
Over het weghalen van de dieven (okselscheuten) zijn er verschillende scholen. Ik heb het niet gedaan, omdat ik bewust lui tuinier. En ik heb er geen spijt van.
Everzwijnen vinden permacultuur blijkbaar heel interessant. Ze hoeven niet zo diep te graven. De aardappelen liggen gewoon onder de mulch. Ach, ik gun ze een paar aardappelen, ik heb er genoeg. Maar het had fijn geweest als ze de groene en rode kolen, de broccoli, de spruitjes en de preien hadden laten staan en mijn mooie tomatenplanten niet hadden platgelopen…
Toen ik de schade ontdekte, prikte het even, maar het kan toch mijn plezier van wat er nog is niet bederven: veel aardappelen, véél tomaten, nog wat uien en sjalotten, rode bieten, snijbieten en wortelen en binnenkort pompoenen.
In juni ben ik gaan helpen op de boerderij.
Vorige week heeft de boerin me geholpen om mijn jaarlijkse vracht brandhout van de straat naar mijn huis te slepen en te stapelen. We hebben er een ochtend (vanaf 6.30 u) en twee avonden over gedaan.
Diezelfde week ging ik om de andere avond de tuin van Céline sproeien, want zij had een weekje vakantie.
Nadège, de overbuurvrouw van Céline nam de kippen, de konijnen, de katten en de paarden voor haar rekening. Toen zij zelf een paar dagen weg ging, deed Marie de paarden en ik de kleine dieren.
Gisteren heeft René mijn wc voorlopig gerepareerd.
En dinsdag brengt Céline mij om 6.00 u ’s ochtends naar het station.
En zo gaat het de hele tijd door. We doen voortdurend dingen voor elkaar zonder dat er geld of bonnetjes aan te pas komen. Op een of andere manier slagen we erin een zeker evenwicht te bewaren tussen helpen en geholpen worden. Het klinkt bijna idyllisch en dat zou het kunnen zijn. Als iedereen meedeed. In het dorp, en overal.
Tijdens Célines afwezigheid werden drie kuikentjes geboren.
Sinds vorig jaar stellen we ons mooie kerkje wat vaker open voor het publiek. De theatervoorstelling in de zomer van 2015 was een groot succes, maar kreeg achteraf toch wat kritiek van een paar katholieke dorpelingen. De kerk is immers nog steeds gewijd, er wordt jaarlijks een mis gelezen. Daarom zijn we dit jaar wat voorzichter geweest met de programmatie. Het uitnodigen van een gospelkoor kon op de goedkeuring van het bisdom rekenen en was eveneens een succes. Ambiance in de kerk!
Nooit gedacht dat een oude ajuin zo’n mooie bloem kon geven …
En nog een blik op mijn intussen getemde permatuin …
De foto hieronder is onscherp omdat hij vanuit de auto genomen. Sue en ik zaten namelijk net als de bestuurster in de auto aan de overkant verbaasd naar dit kalfje te kijken. Een paar tellen ervoor was de moeder de straat overgestoken en links in het struikgewas gedoken. Maar het jong was duidelijk het noorden kwijt. Het durfde om een of andere reden zijn moeder niet te volgen. Het probeerde dan maar naar rechts de helling weer op te klimmen, maar het viel er telkens weer af. Na een minuut of tien durfde het dan toch naar links de helling af te gaan.
Het was mooi om te zien, maar wat me vooral ontroerde was dat de bestuurster in de auto aan de overkant net als wij met geduld en respect wachtte tot het diertje zelf de weg vond. Toen we doorreden en elkaar kruisten hebben we nog een paar woorden gewisseld. Het was een onvergetelijk moment in een verder heerlijke vriendinnendag.
In permacultuurkringen spreekt men van schijnbare chaos, maar ik moet toegeven dat de chaos in mijn tuin letterlijk te nemen is. Door het warme en vochtige weer groeiden de grassen en wilde kruiden veel harder dan ik kon bijhouden en een paar dagen afwezigheid eisten hun tol. En toch heb ik prachtige aardappelen, mooie rucola, snijbieten, worteltjes, aardbeien, uien en sjalotten en een veelbelovend parc à tomates. Je moet er alleen een beetje naar zoeken.
En behalve een kruiwagen om hooi aan te voeren is dit het enige tuingerief dat ik tot nu gebruikte.
(Achter mij het hoge gras.)
Jeanette, Carolus, Blanche en Bleu d’Artois.
Aardappelplanten hebben prachtige bloemen en de kleur geeft de soort aan. Zo hebben de Blanches witte bloemen, de Jeannettes rozige bloemen en de Bleus d’Artois blauwige bloemen. Voorlopig heb ik enkel nog maar de knollen van de kleine en aangevreten planten geoogst. Benieuwd naar de rest. En dat allemaal zonder spitten. Ik heb de pootaardappelen volgens de Ruth Stout-methode gewoon op de grond gelegd en bedekt met hooi.
Can Xatard 