Archives for category: Uncategorized

Mijn huisje is dit jaar vrij van 30 april tot 7 mei en van 13 tot 22 augustus. Geef een seintje als je graag een keertje van het stille dorpsleven komt proeven. Plaats voor twee personen.

20190330_171032

Na twee weken:

20190330_143547

Een nieuw jaar, een nieuwe blog.

Op 1 januari verscheen het eerste bericht van Chris!, een blovel of een roman in een blog. Je kunt het ook een feuilleton noemen of, in dit Netflixtijdperk, een serie.

Het idee om een roman in afleveringen te publiceren is anders niet nieuw. Dickens deed het, Flaubert deed het, Couperus deed het.

En nu doe ik het, in alle bescheidenheid…

Neem een kijkje op Chris! En laat me weten wat je ervan vindt. Het is een experiment, en het leuke is dat de lezers het verhaal kunnen beïnvloeden.

Tot gauw in Trescases!

Christine

Onder een blauwe hemel…

Het is schrijfmaatje Kathleen die me weer eens inspireert. Zij maakte een lijstje van wat ze geleerd heeft in het afgelopen jaar. Laat ik dat ook even kort doen.

2018 begon voor mij in een ziekenhuis en eindigde met afscheid nemen en rouw. Maar zoals ik al eerder heb mogen ervaren, brengen moeilijke situaties meestal ook mooie dingen mee, zoals nieuwe of vernieuwde vriendschappen, en nieuwe of vernieuwde inzichten.

Wat ik onthoud van het afgelopen jaar:

  • Iets wat op het moment zelf een drama lijkt, is een paar weken later al een fait divers.
  • Iets wat niet te herstellen lijkt, kan meestal nog gerepareerd worden. En die scheuren of blutsen zie je na een tijdje al niet meer.
  • Bij ziekte, pijn of ongemak helpt het om je attitude te veranderen en je woordenschat aan te passen.
  • Als je denkt dat je oud en stijf wordt, moet je dringend beginnen stretchen. Liefst dagelijks. Yoga is een prima manier om dat te doen. Na een paar weken verbaas je je over wat je allemaal nog kunt.

Dit gereedschap neem ik mee naar 2019, dan wordt het vast een interessant jaar.

Ik dank jullie om mij te lezen en ik wens jullie een mooi en hoopvol 2019!

 

 

 

 

Ik was er in de afgelopen jaren al een paar keer voorbij gereden, maar eindelijk, eindelijk heb ik de drempel genomen. Ik ben in Prades naar de cinéma geweest. Zelfs twee keer na elkaar. Er was een beetje moed voor nodig. Eerst en vooral om in het donker de berg af te rijden en in het nog donkerder terug te komen. En ten tweede om ergens binnen te gaan waar ik nog nooit ben geweest. Dat deed ik onlangs trouwens ook met het grote zwembad van Perpignan. En dat viel erg mee. Ook cinéma Lido was een aangenaam ontdekken, zodat ik alvast één voornemen voor 2019 heb: meer drempels nemen.

Cinéma Le Lido, alleen de naam al, is pure nostalgie. Het is een kleine bioscoop met maar één zaal, maar de zaal heeft wel een balkon. In de inkom zit een vriendelijke mijnheer die je een kaartje verkoopt voor maar 6,50 euro of een tienbeurtenkaart voor 42 euro. Die kaart wordt met de hand ingevuld, afgestempeld en op alfabetische volgorde bijgehouden in een heuse fichebak.

De zaal is warm, de zetels zijn comfortabel. Wat wil je nog meer? Het programma is wat beperkt, de meeste films draaien maar gedurende een week. Daardoor heb ik Bohemian Rapsody gemist. Maar ik was net op tijd voor de film Girl, waar ik met Belgische trots zat naar te kijken, samen met een veertigtal toeschouwers.

Gisteravond liet ik me aangenaam verrassen door Carmen y Lola, een film over meisjesliefde in een Spaanse zigeunergemeenschap. Ik heb meteen een abonnement gekocht. Tien films in een jaar, dat kan geen probleem zijn.

20181213_204106

Vandaag om 8.45 u is Léna geboren. Om 13.10 u is Suzanne, haar overgrootmoeder, mijn moedertje, ingeslapen.

Sapphir is nu op het dierenkerkhof achteraan in de tuin van de familie C. Vader René (81) had een mooie put gegraven. Ze ligt naast Félicie, de kat van Marie en Josette.

Vanmiddag ben ik nog even gaan kijken. Vader René was net met de kippen op wandel. Hij drukte mij op het hart dat ik altijd op bezoek mag komen. Ook als ze niet thuis zijn.

 

 

Omdat je mij geleerd hebt om door jouw ogen naar mieren, slakken en hagedissen te kijken
Omdat je mij vaak vroeg op de ochtend wakker hebt gemaakt, zodat ik van de mooiste uren van de dag heb leren genieten

Dank je voor je streken die mij aan het lachen maakten
Dank je voor je doordringende blikken en je duidelijke vragen
Dank je voor het wachten en het berispen als ik laat was

Dank je voor de tedere momenten, de laatste dagen meer en meer
Dank je omdat ik door jou liefde heb gevoeld
En nog voel

Wat is het hier leeg, mijn kleintje
Mijn oud vrouwtje
Mijn meisje
Mijn Sapphir

_MG_0144

Foto: Jan Van den Hove