Ik was er in de afgelopen jaren al een paar keer voorbij gereden, maar eindelijk, eindelijk heb ik de drempel genomen. Ik ben in Prades naar de cinéma geweest. Zelfs twee keer na elkaar. Er was een beetje moed voor nodig. Eerst en vooral om in het donker de berg af te rijden en in het nog donkerder terug te komen. En ten tweede om ergens binnen te gaan waar ik nog nooit ben geweest. Dat deed ik onlangs trouwens ook met het grote zwembad van Perpignan. En dat viel erg mee. Ook cinéma Lido was een aangenaam ontdekken, zodat ik alvast één voornemen voor 2019 heb: meer drempels nemen.

Cinéma Le Lido, alleen de naam al, is pure nostalgie. Het is een kleine bioscoop met maar één zaal, maar de zaal heeft wel een balkon. In de inkom zit een vriendelijke mijnheer die je een kaartje verkoopt voor maar 6,50 euro of een tienbeurtenkaart voor 42 euro. Die kaart wordt met de hand ingevuld, afgestempeld en op alfabetische volgorde bijgehouden in een heuse fichebak.

De zaal is warm, de zetels zijn comfortabel. Wat wil je nog meer? Het programma is wat beperkt, de meeste films draaien maar gedurende een week. Daardoor heb ik Bohemian Rapsody gemist. Maar ik was net op tijd voor de film Girl, waar ik met Belgische trots zat naar te kijken, samen met een veertigtal toeschouwers.

Gisteravond liet ik me aangenaam verrassen door Carmen y Lola, een film over meisjesliefde in een Spaanse zigeunergemeenschap. Ik heb meteen een abonnement gekocht. Tien films in een jaar, dat kan geen probleem zijn.

20181213_204106

Hij loopt met korte pasjes door de gang, een boekentas in de hand of onder zijn arm geklemd. Zijn korte lichaam is recht, alleen zijn schouders zijn gebogen. Zijn haar is donkergrijs, en plat tegen zijn hoofd gekamd.

‘Hij kwam naar me toe,’ zei mijn moeder.
‘Vous êtes encore plus belle, comme ça,’ had hij gezegd, nadat ze een goedaardig gezwelletje van haar neus had laten verwijderen.

Ik was er niet bij, ik stelde het me voor. Mijn moeder en mijnheer Joly tegen over elkaar in de gang, haar looprekje tussen hen in. Mijn moeder wat schaapachtig knikkend en dan makend dat ze wegkwam. Mijnheer Joly die haar teder nakijkt.

Ze vertelde het lichtjes geamuseerd en misschien ook wel geflatteerd. Ik probeerde haar lachje te lezen, maar ik kreeg er geen hoogte van.

***

Mijnheer Joly is de weg kwijt. In zijn kamer wordt de vloerbedekking vernieuwd en hij kan maar niet wennen aan zijn tijdelijk verblijf in een andere kamer. Hij dwaalt door de gang zonder boekentas. Af en toe kijkt hij schichtig de kamer van mijn moeder in.

Ik ga naar hem toe.
‘Comment va-t-elle ?’ vraagt hij.
‘Elle est très fatiguée,’ zeg ik.
‘Mais, ça va s’arranger, non ?’ Hij kijkt me recht aan.
Ik schud langzaam mijn hoofd.
‘C’est la fin!’ roept hij uit.
Hij pakt even mijn hand vast, draait zich om en loopt de verkeerde richting uit, naar zijn tijdelijk onbewoonbare kamer. Zijn schouders schokken.

Een paar dagen later ga ik het hem zeggen.
Zijn neus wordt rood, hij haalt een witte zakdoek uit zijn broekzak, dept zijn ogen, poetst zijn bril.
‘Elle était adorable ! J’aimais tellement votre maman…’
Hij draait zich om en gaat zijn kamer in. Die is inmiddels klaar, ik ben blij dat hij weer in zijn vertrouwde omgeving kan zijn.

Ze zouden een mooi paar geweest zijn, mijn moeder en mijnheer Joly.

 

 

(Dit verhaal staat ook op mijn Proza- & Poëzie-blog.)

Vandaag om 8.45 u is Léna geboren. Om 13.10 u is Suzanne, haar overgrootmoeder, mijn moedertje, ingeslapen.

Sapphir is nu op het dierenkerkhof achteraan in de tuin van de familie C. Vader René (81) had een mooie put gegraven. Ze ligt naast Félicie, de kat van Marie en Josette.

Vanmiddag ben ik nog even gaan kijken. Vader René was net met de kippen op wandel. Hij drukte mij op het hart dat ik altijd op bezoek mag komen. Ook als ze niet thuis zijn.

 

 

Omdat je mij geleerd hebt om door jouw ogen naar mieren, slakken en hagedissen te kijken
Omdat je mij vaak vroeg op de ochtend wakker hebt gemaakt, zodat ik van de mooiste uren van de dag heb leren genieten

Dank je voor je streken die mij aan het lachen maakten
Dank je voor je doordringende blikken en je duidelijke vragen
Dank je voor het wachten en het berispen als ik laat was

Dank je voor de tedere momenten, de laatste dagen meer en meer
Dank je omdat ik door jou liefde heb gevoeld
En nog voel

Wat is het hier leeg, mijn kleintje
Mijn oud vrouwtje
Mijn meisje
Mijn Sapphir

_MG_0144

Het heeft een paar jaar trial and error gevraagd, maar eindelijk hebben we pompoenen van formaat.

20181022_161311Courge de nice, Butternut, Buttercup en Groene Hokkaido.

 

 

 

Ze heet Isabel.

20181014_084759

20181011_152355

20181003_102158