20180812_093132

Wat lig jij hier op straat
Wat is jou overkomen

Mijn schaapje mijn haasje
Kom hier ik neem je mee

Ik geef je water
Pluk wormpjes
Uit de wond
Zoek een doosje
En een koele plek

In het donker
Ben je weggegaan
De oogjes toe het lijfje stijf

Eeuwig spijt
Dat ik niet bij je was
Toen je uit de kamer vloog

 

(Meer poëzie en proza op christinevandenhove.wordpress.com)

 

 

Was het een dans? Of een vergadering? Bereiden ze zich nu al voor op de trek? Dit zag ik gisteravond door het dakraam. Blijf vooral kijken tot de 15e seconde.

 

Deze jongeman, straatkat, dief en knuffelbedelaar, kampeerde dagenlang op mijn terras. Tot ik me liet verleiden en hem adopteerde.

 

20180729_103800

Overal in het dorp staan zonnebloemen. Ze groeien in de tuinen, langs de weg, in de ruïnes. En dat hebben we te danken aan de boomklevers die deze winter zonnebloempitten kwamen snoepen op mijn vensterbank. Niet alleen hebben ze die pitten overal in gaatjes en spleetjes verstopt zodat er zelfs zonnebloemen uit de muren groeien, ze hebben ook pitten uit de tuin naar hier gebracht. Zo hebben ze een reuzegrote bloem vlakbij het toegangspoortje van mijn huis geplant. Het lijkt wel een bedankje.

20180728_113943

 

Sitta_europaea_wildlife_3

foto boomklever: Paweł Kuźniar Wikipedia

De tuin komt dit jaar wat traag op gang. Zoals gewoonlijk doen de aardappelen het heel goed, en sinds deze week kan ik courgettes en princessenboontjes oogsten. De tomaten zien er veelbelovend uit, maar blijven voorlopig nog groen.

In afwachting verlustig ik me dan maar aan de bloemen van tuinbonen, sperziebonen, aardappelen, tomaten, courgetten, komkommers en aubergines. Wellicht zijn al die bloemen ook eetbaar, maar als je ze opeet, krijg je natuurlijk geen vruchten.

Hier zijn een paar mooi groentebloemen. Wie kan raden welke groenten dit zijn?

20180711_102728

20180711_102647

20180711_102439

20180711_102703

20180711_101123

Dit jaar wil ik graag veel bloemen in de tuin. Ik heb bloemenzaad gestrooid, maar sommige groenten geven ook mooie bloemen. En dan zijn er nog de wilde schoonheden zoals kamille, malve en gele toorts.  Ze trekken de o zo nodige en dierbare bijen aan. Hier zijn de eerste.

Gele toorts, sla(!), artisjokken, kamille.

De tuin is dit jaar met horten en stoten ingericht geraakt. Tijdens de winter dwarsboomde de hepatitis mijn plannen om percelen aan te leggen en alvast te mulchen, zodat ik in de lente goed voorbereid had kunnen zaaien en planten. En toen mijn bloed weer normale waarden gaf en ik me fitter begon te voelen, begaf mijn rug het. Heel even dacht ik erover om de tuin maar aan de natuur over te laten, maar met de hulp van mijn stille buurman, kreeg ik toch een soort structuur voor elkaar. Intussen zijn de aardappelen rooiklaar en zijn de tomaten geplant.

Mijn andere buurman, die graag een praatje komt slaan, heeft gemerkt dat ik weer aan de slag ben. Meestal kruip ik op handen voeten tussen het hoge gras rond, vooral om mijn rug te sparen, maar ook wel om niet gezien te worden. Want een praatje kan wel, maar liever niet iedere dag en niet elke keer een vol half uur.

Als hij mij ziet, parkeert hij zijn kriepende 4X4 voor het hek en baant hij zich een weg tussen de grassen en de wilde bloemen tot bij mij. Dan doe ik nog even verder met mulchen, planten of rooien om aan te geven dat ik bézig ben. Maar ik kan er niet onderuit. De lieve man maakt van mijn zwijgen gebruik om rond te kijken en iets te zoeken waarover hij mij advies kan geven.

Gisteren liet ik hem trots mijn primeurs zien. Hij gaf toe dat ze mooi zijn. Maar meteen daarop viel zijn oog op een rijtje aardappelen, waarvan de blaadjes heel wat gaatjes vertonen.

‘Mais vous avez des doryphores!’ riep hij uit. Ja, daar kon ik niet naast kijken. De planten zaten vol coloradokevers. Ik had niet veel zin om erop in te gaan, maar hij beweerde dat al mijn aardappelen en zelfs de hele tuin om zeep zou gaan als ik die dieren liet begaan. Hij demonstreerde me hoe je de beestjes volgens hem van de bladeren moet halen en ze vervolgens een voor een moet dooddrukken.

‘Nee,’ zei ik, ‘dat doe ik niet. Want dat is nu net permacultuur: ik laat alle afval liggen zodat kevers en slakken genoeg te eten hebben en ze van de gezonde planten afblijven.’ Ik was blij dat ik meteen ook een verklaring had waarom de tuin er zo rommelig uitziet.

Buurman rolde net niet met zijn ogen. ‘Maar die hele rij gaat eraan!’ zei hij.

Ik haalde mijn schouders op. ‘Geeft niet,’ zei ik, ‘die aardappelen zijn klaar, ik zal ze morgen rooien.’

Vanmorgen vroeg heb ik dat rijtje gerooid. De struiken heb ik laten liggen voor de colorado’s. Ik had graag een foto van ze genomen, maar ze waren nog niet op. Blijkbaar ontbijten ze graag in het zonnetje. Van de aardappelen heb ik wel foto’s genomen. Het ras heet Ruby, zijn ze niet prachtig?

 

IMG_0497

(Militaire oefeningen in Collioure)

In ons dorp woont een man die aan handoplegging doet. Ik heb het van horen zeggen en nu ik het domein van de (rug-)pijnbestrijding aan het onderzoeken ben, denk ik erover om me door hem te laten behandelen. Maar voorlopig richt ik me op de gewone middelen en wie weet doe ik in een vlaag van wanhoop toch eens beroep op zijn gave.

Jean behandelt niet alleen mensen, hij geneest ook dieren en hij zou een gebied kunnen zuiveren van negatieve invloeden. En blijkbaar kan hij ook mechanische pech verhelpen. Dat heb ik met eigen ogen gezien.

Toen ik zaterdagavond samen met een buurvrouw terug naar Glorianes wou keren na een theatervoorstelling in een naburig stadje, liep ik al met een bang voorgevoel naar de auto. In het stadje had het wat geregend, maar we hoorden dat het op de berg gesneeuwd en gehageld had en dat de weg erheen erg glad was.

We besloten het er toch maar op te wagen want we hadden geen van beiden zin om een hotelkamer in het dal te zoeken. We vertrokken en alles leek goed te gaan, maar net voor we aan de klim naar Glorianes zouden beginnen, gaf de auto verontrustende signalen. Buurvrouw ging aan de kant staan en legde de motor stil. Ze probeerde opnieuw te starten maar de batterij bleek leeg. Daar stonden we. Het was bijna middernacht en ijskoud.

Gelukkig kwam Jean, die ook naar de voorstelling was geweest, achter ons aangereden. Hij stopte en vroeg wat er aan de hand was. Buurvrouw stapte uit en deed de uitleg. Ik bleef op de passagiersstoel zitten. Het kofferdeksel ging naar omhoog en ik hoorde Jean zeggen dat hij de batterij zou opladen. Ik veronderstelde dat hij kabels in de auto had en dat hij die zo meteen zou halen en aansluiten. Maar Jean wreef zijn handen warm en legde ze vervolgens op de batterij. Na tien minuten vroeg hij om te starten. Buurvrouw stak de sleutel in het contact en de motor startte meteen. De koffer ging dicht, we gingen op weg, met Jean achter ons aan. Tijdens het rijden gaven de lampen steeds minder licht en na vier kilometer gaf de auto het opnieuw op. Jean deed geen tweede poging, mogelijk was ook zijn batterij leeg.

We lieten de auto aan de kant en kropen achterin het bestelwagentje van Jean. Wat verderop lag er sneeuw langs de weg en toen we in het dorp aankwamen was het helemaal wit. Ik was opgelucht dat ik niet te voet de berg op had moeten komen. Rond halftwee kroop ik in mijn met ‘bouillotte’ verwarmd bed.

En nu vraag ik me nog steeds af hoe dat zit met die handoplegging. Zou de batterij na tien minuten rust vanzelf een tweede adem hebben gekregen? Of heeft Jean echt genezende handen?

 

 

 

 

Bealtaine Cottage ~ 14 years of Goddess Permaculture

Colette O'Neill, Innovator of Goddess Permaculture ~Writer ~ Teacher ~ Photographer

PETRA SPARK

SCHRIJVERSBLOG

Darling Doormat

Wit and Sh*t on Crete. It’s nothing anyone would ever take seriously, but it amuses me.

enerziek

Mijn burn-out-verhaal

Perdebytjie se nes

'n Blog oor die natuur en allerdaagse gebeure,wat die lewe interessant maak

annaknijptertussenuit

na een burn-out

DE RODE VALIES

VERHALEN UIT BRUSSEL

La Casa de las Mariposas

La Casa de las Mariposas

evamaaktschoon

op zoek naar datgene waar het echt om gaat

Ask the Akasha

Wisdom at Your Fingertips

Felix Sandon

Schrijver. Dichter. Doler.

Bitterkoekjes

Gedichten die ik tegenkwam, die me aanspraken, raakten, boeiden en niet meer loslieten...

Leen Huet

Leen Huets blog

Alles uit de kast

a little blog of love

Elisabeth Khan's Blog

A Writer's Journey On Three Continents