20180911_172800

Intussen woon ik hier al zes jaar. Een groot deel van mijn tijd breng ik in relatieve stilte door. Relatief want er is altijd wel iets te horen: het tikken van de muurklok, het tokkelen op mijn toetsenbord, vogels in de cipres, de bosmaaier van de buurman, het dichtslaan van de autodeur van de postvrouw. Ik voer dagelijks minstens één telefoongesprek, soms twee of drie. Een paar keer per week heb ik een gesprek met iemand in het dorp. Af en toe praat ik tegen de katten (vermanend) of tegen de prei (aanmoedigend) en de courgettes (temperend). Een een keer per week ga ik mijn moeder bezoeken en boodschappen doen. Er blijft dus veel tijd over waarin niet gepraat wordt. En dat vind ik prima. Eerlijk gezegd, zelfs zalig. Ik hou van de stilte, ik koester ze en bescherm ze.

Eigenaardig genoeg lijk ik nu juist mensen aan te trekken die wel graag praten. Waarschijnlijk omdat ik zelf minder spraakzaam geworden ben. Mensen lijken in mij  een luisteraar te zien. En ja, ik kan goed luisteren, en als het gesprek mij minder zinvol lijkt, kan ik ook goed doen alsof ik luister.

In het voorjaar leerde ik in een kuuroord een man kennen tijdens een wandeling. Ik denk niet dat we langer dan tien minuten met elkaar gesproken hebben. Maar het gesprek ging over dorpskerkjes en het eindigde met het geven van mijn telefoonnummer. J.P. wou heel graag het kerkje van Glorianes (waarvan ik de sleutel bewaar) bezoeken. Bij het eerste telefoontje kreeg ik spijt dat ik mijn nummer gegeven had. In de daaropvolgende weken belde J.P. mij met een zekere regelmaat. Deze gesprekken duurden gemiddeld een half uur en waren vooral monologen. Het waren gedetailleerde verslagen van bezoeken aan theater- en muziekvoorstellingen, aangevuld met uitgebreide historische, geografische en zelfs klimatologische achtergrond. Ik kon het niet over mijn hart krijgen om de telefoon niet op te nemen of om hem af te wimpelen en na een tijdje begon mijn ergernis plaats te maken voor verwondering. Zijn grote behoefte om te praten en te vertellen intrigeerde mij. En mijn nieuwsgierigheid nam nog toe nadat hij een paar keer tijdens het vertellen in tranen was uitgebarsten. Het was ook duidelijk dat hij geen rare bedoelingen had, dat hij niet op zoek was naar een lief. Hij had -en heeft- alleen soms heel hard een luisteraar nodig. Intussen heb ik besloten dat ik die luisteraar wil zijn. Soms zijn zijn verhalen best interessant en het is een goede manier om mijn Frans te verbeteren.

Sinds een paar weken komt Roger weer naar het dorp. Nog zo’n praatvaar. Roger woont in het stadje in het dal en hij is altijd onderweg met zijn fiets. Hij fietst alle bergen in de omtrek op, en ik zie hem af en toe in verder gelegen dorpen of steden en zelfs een keertje in Perpignan. Maar altijd in fietstenue, ik heb hem nog nooit in gewone kleren gezien. Als hij mij ziet, wil hij vertellen, en sinds hij weet in welk huis ik woon, komt hij aan het poortje en roept mijn naam. Net als J.P. kan ik hem niet weerstaan en dus ga ik gewillig naar hem luisteren. Want ik weet dat Roger veel verhalen heeft. Net als J.P. is hij een soort podcast.  Als hij uitgepraat is, rijdt hij terug, de berg af naar Vinça. En dan is hier de stilte weer.

 

177781

 

 

Ongeveer drie keer per week kan ik een bakje aardbeien plukken en dit al de hele zomer lang. Net als de groenten zijn de vruchtjes gaaf. Slakken en insecten krijgen hier genoeg (afval) te eten zodat ze niet aan de gezonde groenten en vruchten zitten.

Het is op zich al een wonder dat we (buurman en ik) de tuin dit jaar aangelegd hebben gekregen, en dat alles -weliswaar later en trager dan andere jaren- zo mooi groeit.

20180909_163757

20180909_123434

20180812_093132

Wat lig jij hier op straat
Wat is jou overkomen

Mijn schaapje mijn haasje
Kom hier ik neem je mee

Ik geef je water
Pluk wormpjes
Uit de wond
Zoek een doosje
En een koele plek

In het donker
Ben je weggegaan
De oogjes toe het lijfje stijf

Eeuwig spijt
Dat ik niet bij je was
Toen je uit de kamer vloog

 

(Meer poëzie en proza op christinevandenhove.wordpress.com)

 

 

Was het een dans? Of een vergadering? Bereiden ze zich nu al voor op de trek? Dit zag ik gisteravond door het dakraam. Blijf vooral kijken tot de 15e seconde.

 

Deze jongeman, straatkat, dief en knuffelbedelaar, kampeerde dagenlang op mijn terras. Tot ik me liet verleiden en hem adopteerde.

 

20180729_103800

Overal in het dorp staan zonnebloemen. Ze groeien in de tuinen, langs de weg, in de ruïnes. En dat hebben we te danken aan de boomklevers die deze winter zonnebloempitten kwamen snoepen op mijn vensterbank. Niet alleen hebben ze die pitten overal in gaatjes en spleetjes verstopt zodat er zelfs zonnebloemen uit de muren groeien, ze hebben ook pitten uit de tuin naar hier gebracht. Zo hebben ze een reuzegrote bloem vlakbij het toegangspoortje van mijn huis geplant. Het lijkt wel een bedankje.

20180728_113943

 

Sitta_europaea_wildlife_3

foto boomklever: Paweł Kuźniar Wikipedia

De tuin komt dit jaar wat traag op gang. Zoals gewoonlijk doen de aardappelen het heel goed, en sinds deze week kan ik courgettes en princessenboontjes oogsten. De tomaten zien er veelbelovend uit, maar blijven voorlopig nog groen.

In afwachting verlustig ik me dan maar aan de bloemen van tuinbonen, sperziebonen, aardappelen, tomaten, courgetten, komkommers en aubergines. Wellicht zijn al die bloemen ook eetbaar, maar als je ze opeet, krijg je natuurlijk geen vruchten.

Hier zijn een paar mooi groentebloemen. Wie kan raden welke groenten dit zijn?

20180711_102728

20180711_102647

20180711_102439

20180711_102703

20180711_101123

Groeiboek voor laatbloeiers

Nooit te laat om te leren

Bealtaine Cottage and Woodland Sanctuary

Colette O'Neill, Innovator of Goddess Permaculture ~Writer ~ Teacher ~ Photographer

PETRA SPARK

SCHRIJVERSBLOG

Darling Doormat

Wit and Shit on Crete. "If people wanted me to write warmly about them, they should've behaved better".

enerziek

Mijn burn-out-verhaal

Perdebytjie se nes

'n Blog oor die natuur en allerdaagse gebeure,wat die lewe interessant maak

annaknijptertussenuit

na een burn-out

DE RODE VALIES

VERHALEN UIT BRUSSEL

La Casa de las Mariposas

La Casa de las Mariposas

evamaaktschoon

op zoek naar datgene waar het echt om gaat

Ask the Akasha

Wisdom at Your Fingertips

Felix Sandon

Schrijver. Dichter. Doler.

Bitterkoekjes

Gedichten die ik tegenkwam, die me aanspraken, raakten, boeiden en niet meer loslieten...

Leen Huet

Leen Huets blog

Alles uit de kast

a little blog of love