Categorie: Uncategorized

Oostende, heel lang geleden

De nieuwe koningin rilde. Ze droeg een wollen mantelpakje en een Damarthemdje onder haar zijden blouse en nog had ze het koud. Haar gemaal kneep in haar hand, alsof hij wou zeggen: hou nog even vol, het duurt niet lang meer.
De man die aan het woord was, leek een grapje te maken want iedereen lachte. Dus lachte ze ook. Al begreep ze niets van wat hij vertelde want zijn woorden gingen gedeeltelijk verloren in de zeewind, en de taal die hij sprak was ze nog niet meester.
Waarom was ze toch met een koning getrouwd? En dan nog een koning van een land waar drie verschillende talen werden gesproken?
Ze wou zuchten, maar kon zich nog net beheersen. Gelukkig begon iedereen te applaudisseren. Even later wandelde ze met haar man over de dijk, terwijl de fotografen hun werk mochten doen. Hij legde zijn hand over haar schouder en wees naar een mailboot op zee. Dat zou mooie plaatjes geven. Hij praatte zachtjes op haar in. Hij was nog zo verliefd op haar dat hij raadde hoe ze zich voelde. Dan wees hij naar iets op de grond: een paar grassprietjes op het beton.
‘Kijk lieveling,’ zei hij, ‘als dat gras door beton kan groeien, kun jij ook Nederlands leren.’
Zo’n lieverdje was het dus niet, die koning.

Brussel, lang geleden

Het verhaal over het grassprietje vertelde koningin Fabiola tijdens een lunch in het koninklijk paleis in vlekkeloos Nederlands aan een groep pioniers van de basiseducatie, waar ik ook bij mocht zijn.
Ik herinner me nog goed wat we hebben gegeten. Het verhaal over het extra stuk zwartewoudtaart dat ik mij tegen de etiquetteregels liet opdienen, en waardoor de koningin verplicht was om ook nog een stuk te nemen, bespaar ik jullie.
Maar dat van dat grassprietje is me altijd bijgebleven.

Glorianes, vanmorgen

Dit is geen gras, en zelfs geen onkruid. Het groeit onder het beton door waarmee het deksel van de septische put dichtgemetseld is. Het is roquette (rucola). Sterk plantje. Het is een jonkie (erfwoordje van Ton) van een plant die voorheen in mijn vierkante plantenbak stond. Hopelijk geeft het bloemen en zaadjes voor onze nieuwe tuin.

Gipsen heiligenbeelden waren in de omgeving waarin ik opgroeide heel gewoon. Ze stonden in de kerk, in de klas, in de gangen van de school en zelfs thuis op de schouw.
Later zag ik ze in brocantewinkeltjes en op rommelmarkten.
Een gipsen beeld van een heilige in de kerk maakt meestal niet veel indruk. Juist daarom vind ik het leuk om er wat aandacht aan te besteden.
Deze mijnheer lijkt een beetje op Jezus en dat is niet toevallig. Het is Judas Taddeüs, een van de twaalf apostelen en hij zou familie van Jezus geweest zijn. Daar was hij blijkbaar fier op want hij wordt dikwijls afgebeeld met een prent van Jezus in zijn hand om de gelijkenis met zijn neef (of zelfs broer?) aan te tonen. Taddeüs betekent volgens de ene bron ‘de zachtaardige’, volgens de andere ‘de dappere’. In ieder geval was het de goede Judas en niet de andere, Judas Iskariot, die Jezus verraden heeft.
In zijn rechterhand draagt hij een medaillon met daarop Jezus, zijn linkerhand steunt op de knuppel waarmee hij volgens een legende vermoord werd. Soms wordt hij afgebeeld met een hellebaard. Er bestaan verschillende versies over zijn dood.

Judas Taddeüs wordt aangeroepen bij hopeloze gevallen en wanhopige verlangens. En kijk, nu wordt het interessant. Want over de rechterhand, de hand met het medaillon, hangt een soort armbandje. Dat armbandje hoort niet bij het beeld. Het is een koordje met oude muntstukjes van 5 en 25 Franse centiemen uit 1933. Wie zou de man of de vrouw geweest zijn die ooit dit offer aan de zachtaardige en dappere Judas heeft gebracht? En wat was zijn of haar wanhopige verlangen?

Ongeveer een jaar geleden heb ik aan het gemeentebestuur een stukje grond gevraagd om groenten op te kweken. Mijn buurman, die ook geen tuin heeft, deed hetzelfde.
Het gemeentebestuur, vooral de burgemeester, kwam met een tegenvoorstel. Er zou in het midden van het dorp een ‘jardins familiaux’ geïnstalleerd worden. Dat betekende dat er een vereniging moest opgericht worden, dat de grond moest vrijgemaakt worden, dat er een plan moest komen.

De vereniging werd met enige moeite opgericht. Als je met zo weinig bent, zit iedereen die zich een beetje engageert al in een andere vereniging (La Sauc’ de Glorianes), of in het gemeentebestuur, en is iedereen al ergens voorzitter, vicevoorzitter, secretaris of schatbewaarder. Ik ben dit jaar vicevoorzitter van La Sauc’ en schatbewaarder van La Patate Glorieuse. Deze naam werd gekozen tijdens een van onze iets te gezellige bestuursvergaderingen en geraken we voorlopig niet meer kwijt.

De grond vrijmaken ging ook niet zonder slag of stoot. Het is een stuk grond in het midden van het dorp, tegenover het kerkhof en de oude wasplaats. In de wasbekkens loopt water uit een hoger gelegen bron en vloeit verder af door een kanaaltje door de gekozen weide. Deze werd sinds de jaren zeventig gepacht door een dorpsbewoner zonder dat daar een betaling tegenover stond. Maar omdat er een soort gewoonterecht geldt, was er een juridische procedure nodig om de grond vrij te maken. De man gebruikte de grond om er tijdens de lammertijd zijn schapen op te laten grazen, wat de grond zeer vruchtbaar heeft gemaakt.

Tenslotte kwam er een plan, waarin vier percelen werden voorzien voor dorpsbewoners die geen tuin hebben. Een vijfde perceel wordt een educatief perceel waarop de secretaresse van de vereniging mag experimenteren met permacultuur. Er komt ook een hoek met tafels en banken en een barbecue, en een tuinhuis om het werkgerief in op te bergen.

Aangezien alle leden van de Patate Glorieuse het deze zomer druk hadden met op vakantie gaan en met de activiteiten van La Sauc’ is er nog niet veel schot in de zaak gekomen. De grond is vrij sinds 1 juli, maar het terrein is nog niet opgedeeld en er is nog geen materiaal aanwezig.

Ongeduldig als ik ben, heb ik me deze week op het terrein begeven, heb een willekeurige plek gekozen en daar een paar courgette- en pompoenplanten, die ik in potten gekweekt had, in de grond gestoken. Zonder omploegen, want ik doe aan permacultuur. Ik denk niet dat iemand al gemerkt heeft dat ik in het geniep de eerste steen van onze jardins familiaux gelegd heb. ’s Morgens vroeg en ’s avonds laat ga ik mijn planten gieten en ga ik wat wieden. Ik ben benieuwd wanneer men het gaat opmerken. Vanmorgen werd ik verwelkomd door een paar mooie gele bloemen en een eerste kleine courgette. Mijn planten zijn duidelijk in hun nopjes met de verhuis. Ik hoop dat ik deze herfst nog een paar grote knaloranje pompoenen kan laten zien.

Voor wie zich wel eens zorgen maakt over mijn paddenstoelenkoorts: deze giftige satansboleet herkende ik van ver aan zijn grauwe hoed. Hij is een van de weinige giftige boleten en als je hem een keer in het echt hebt gezien, vergeet je hem niet meer.

Er heeft wel al een muis of een eekhoorn aan geknabbeld. Blijkbaar is hij voor sommige dieren niet giftig.