Can Xatard

Het was weer eens wat anders: twaalf dagen zonder internetverbinding. Ik probeerde er het beste van te maken en wat ‘andere dingen’ te doen, maar erg goed lukte dat toch niet. Om te beginnen miste ik ’s morgens het nieuws en de actualiteit op Radio Een. Via een doodgewoon radiotoestel luisterde ik dan maar naar France Inter. Een leuke post, met veel cultuur en wetenschap, maar de regeringsvorming in België komt daar niet aan bod.

E-mails versturen en ontvangen ging ook niet. Af en toe ging ik bij de buren op de dorpel zitten om via hun Wi-Fi de magere oogst binnen te halen. Mager, want ook mijn eigen te versturen mailtjes bleven beperkt tot de hoogstnoodzakelijke.

En verder miste ik Google, Wikipedia, de Standaard en de taal- en vertaalsites. Het is gek hoe dikwijls ik op een dag denk: even opzoeken …

Gelukkig ben ik al een tijdje niet meer op Facebook, anders had ik daar ook nog ontwenningsverschijnselen van gehad.

Dan maar wat meer gewandeld, geknutseld, in de Van Dale gebladerd, gelezen, gedut, gepiekerd en nog wat andere slechte gewoonten laten gedijen.

Maar kijk, na veel vijven en zessen ben ik weer online en kan ik met vertraging melden dat het jaarlijkse kersenfeest op acht juni zeer geslaagd was. Dat mijn dorpsgenoten opgetogen waren over mijn bijdrage: vanille-ijs met warme kersensaus (met een beetje Kirsch erin) en dat noch ik, noch Els in de winnende ploeg van het petanque-tornooi zaten. Ik steek er toch een paar fotootjes bij.

 

 

De verhalen komen naar mij toe. Vanmorgen kwam Gaston Maynaut uit Joch samen met zijn zoon naar de berg om nog een laatste keer het dorp te zien waar hij als kind naar school was geweest.

Ik kwam hem tegen toen ik de brievenbus ging leegmaken. Hij herkende in mij waarschijnlijk meteen een dankbare luisteraar en liet zijn jeugdherinneringen op mij los. Over de Spaanse pastoor die in de presbytère woonde en als enige van het dorp een vervoermiddel had, een lichte bromfiets waarmee hij regelmatig viel omdat zijn soutane in de wielen vastgeraakte. Over de leraar die twee keer per week te voet van over de Col Du Fou kwam. Over Belgische Joden die zich in Glorianes schuil hielden en bij een Duitse inval door de bewoners van het huis waar nu de gîte is, verstopt werden in de broodoven, achter een stapel hout. En hoe bang ze waren geweest dat de Duitsers het vuur zouden aansteken.

Voor het dorpsfeest gingen ze te voet over de Col Des Arques naar Boule d’Amont om de accordeonist op te halen, zodat ze hem konden helpen om zijn accordeon te dragen.

Ik vroeg of hij in augustus nog eens naar het dorpsfeest wou komen, er zijn zeker nog dorpelingen die zijn verhalen willen horen.

Voor ze weer naar beneden reden, nam Gaston mijn hand en bedankte mij ontroerd omdat ik naar hem geluisterd had. Ik bedankte hem ook en zwaaide hen na, met veel spijt dat ik geen ingebouwde bandopnemer heb want terwijl ik gauw naar huis liep om alles op te schrijven, dwarrelden zijn woorden al weg.

De broodoven van de gîte is jammer genoeg afgebroken, maar hij moet er ongeveer zo uitgezien hebben. Deze hoort bij mijn huisje. Je kunt er inderdaad een heel gezin in verstoppen.

 

Het is nog een jaartje wachten op de groentetuin die mij door de gemeente is beloofd. Ik vermoed dat het contract met de huidige pachter pas volgend jaar afloopt. In afwachting mag ik mijn verlangen om in de aarde te wroeten gaan stillen bij de burgemeester. Zij heeft een grote, wat rommelige tuin voor haar huis.

Celine doet aan permacultuur. Ze legt me de praktijk uit, de theorie vind ik op internet. Het is een landbouwmethode waarbij technieken gebruikt worden die zo weinig mogelijk de aarde uitputten. Maar het is veel meer dan een landbouwmethode, het is een visie op samenwerken en samenleven. De ethische principes van de permacultuur zijn bijzonder eenvoudig:

• zorg voor de aarde,
• zorg voor de mens,
• deel de overvloed.

Daar kan ik me in ieder geval in vinden.

Tijdens mijn praktisch opleiding heb ik geleerd om onkruid te wieden en het meteen als mulch te gebruiken en om opgehoogde stroken aan te leggen waarin nieuwe plantjes geplant worden. Er zijn ook ‘oude’ planten, dat zijn groenten die vorig jaar niet geoogst werden en die door te bloeien zichzelf hebben verder gezet. Zo duiken er in Celine’s tuin overal jonge slakroppen op.

Na het verwerven van al die wijsheid, kijk ik met andere ogen naar mijn vierkante meter groentetuin en mijn rode bieten in bloempotten. Tot mijn grote verrassing ontdek ik een hele verzameling spontaan ontkiemde tomatenplantjes, kindjes van de kerstomaat die vorig jaar in de bak stond. En ook de roquette heeft zich vermenigvuldigd. Plots vind ik het helemaal niet erg dat mijn vierkante bak er wat slordig uitziet.

En op het internet lees ik dat de grond onder de openbare weg achter mijn huis best vruchtbaar is, aan de soorten onkruid te zien. Vandaar dat mijn kruiden het daar zo goed doen. Ik heb dan ook maar een courgette en een pompoen permacultuurgewijs geplant op de openbare weg. Hopelijk valt het niet te erg op.

Laat ik beginnen met het goede nieuws: het regent.

Gisteren begon de dag slecht. Toen ik op de middag op het gemeentehuis aankwam met een picknickmand vol lekkers –de bijzitters zouden samen lunchen- en ik eerst en vooral met zwier wou gaan stemmen, bleek dat ik niet kon stemmen. Door een misverstand stond ik niet op de lijst. Er werd wat heen en weer gebeld naar de gemeentesecretaris en naar de prefectuur maar er was niets aan te doen.

In Frankrijk is de stemprocedure helemaal anders dan in België: geen reuzegrote stembiljetten met ellenlange lijsten, maar kleine briefjes, voor elke partij één, die op rijen uitgestald liggen op een lange tafel. Daaruit kan je een of meerdere briefjes kiezen, om er uiteindelijk in het stemhokje eentje in een minuscuul envelopje te steken.

Ik had al staan wapperen met mijn groene briefje, maar ik mocht er niet mee in het stemhokje. Ik stak het dan maar in mijn broekzak en later op de dag heb ik het doorgegeven aan iemand die nog onbeslist was. Ik weet niet of ze het gebruikt heeft –dat zou mooi zijn-, maar er waren in de uiteindelijke uitslag een paar groene stemmen. Mogelijk zat mijn briefje daarbij.

Tijdens de lunch werd er niet veel over de verkiezingen gepraat, wel over de bijenteelt en over het gedrag van kippen en hanen. Blijkbaar zijn er avondkippen en ochtendkippen en hebben de hanen van Glorianes elke avond recht op een gezelschapsdame en vinden de kippen dat niet eens erg.

De opkomst was ongewoon hoog, rond de middag lagen er al een tiental envelopjes in de urne en dat leek me een goed teken, maar doordat er zo weinig interesse voor Europa was, begon ik een beetje te vrezen dat er anti-Europees gestemd zou worden.

Mijn taak zat er om drie uur op. Kort na zes uur ben ik even gaan kijken of er al geteld was, maar het bijna voltallige gemeentebestuur was nog druk bezig met de administratieve afhandeling. Toen ik een uurtje later nog eens ging kijken was iedereen al weg.

Dan maar ge-smst naar de burgemeester. Ik kreeg een grote smile terug: ‘La gauche communiste a gagné!’ Ik dacht nog even dat ze een grapje maakte, maar het was echt zo.

Een paar cijfertjes:

• 19 stemmen! (71 % van de stemgerechtigden)
• 7 voor het knalrode LFG
• 4 voor het roze (eigenlijk roodgroene) LUG
• 3 groene
• 3 blauwe
• 2 zwarte

Helemaal niet slecht in vergelijking met de pikzwarte resultaten in heel Frankrijk. Laat ik me aan dat strohalmpje maar optrekken. Want België, daar zwijg ik liever over.

Voor het slapengaan kreeg ik nog een troostend sms-je van mijn burgemeester: “Ma pauvrette, dis toi que le village où tu vis est en train de s’unifier … j’espère.”

Ik hoop het voor haar en voor het dorp. Dat er gisteren veel minder dan gewoonlijk geroddeld en kwaadgesproken werd over de andere dorpsgenoten, wijst misschien toch in de goede richting.

 

 

 

De afgelopen weken heb ik een nieuwe wind leren kennen. In het najaar en de winter is het vooral de tramontane die vanachter de kerk aan komt blazen. De huizen in Glorianes zijn daarop afgestemd. Ramen, deuren en de verplichte luchtgaten geven uit op het zuiden zodat de wind niet naar binnen kan. Als het niet te hard te keer gaat, blijven zelfs mijn terrasje en binnenkoer tochtvrij.

In het voorjaar komt de zeewind, le maritime, over de bergen aanwaaien. Hij brengt doorgaans vochtige lucht en regen mee. Hij waait dit jaar langs alle kieren naar binnen, maar hoe de koekoek ook roept, de broodnodige regen blijft uit.

De boeren zijn ongerust. Het is zoeken naar vet graasland. Ze ondervinden aan den lijve dat het klimaat verandert. Het is de natuur, daar kunnen we niets aan doen, zeggen ze gelaten. Of misschien toch een beetje? Ik stem in ieder geval op groen.

Ik ben even gaan informeren in het gemeentehuis hoe het zit met de Europese verkiezingen en ik ben meteen aangesteld tot bijzitter. Ik zal maar een dik boek meenemen. Hopelijk is het niet voor de hele dag. Wordt vervolgd.

Ik vermoed dat er volgende zondag niet veel kiezers zullen opdagen in het gemeentehuis van Glorianes. Ik weet het niet. Bij de eerstkomende gelegenheid zal ik eens polsen.

Bij de vorige Europese verkiezingen was de opkomst in ieder geval laag, zegt mijnheer X.

Hij vertelt dat zijn vrouw hem om stemadvies had gevraagd. Zijn vrouw spreekt dat met klem tegen. Hij had haar een rechtse kandidaat voorgesteld wiens naam mij ontgaan is.

De dag na de verkiezingen riep hij haar tot de orde.

‘Verdorie! Jij hebt voor een socialist gestemd!’

Madame X was hoogst verbaasd. Hoe kon hij dat weten?

‘Hier’, zei hij, ‘het staat in L’Indépendant!’

Bleek dat er maar twee mensen gestemd hadden in het dorp, hij en zijn vrouw.

Madame X sputtert niet meer tegen. Ze roert in de keuken in de soep en aan haar rug zie ik dat ze gniffelt.

Ik weet al voor wie ze zondag gaat stemmen. Van hem weet ik het ook. Van mij zullen ze het waarschijnlijk ook te weten komen.

Zelfs in een cul-de-sac als Glorianes moet de gemeente voor afficheermogelijkheden zorgen voor de Europese verkiezingen.

Met een klein beetje tegenzin heeft onze burgemeester hoogstpersoonlijk de aanplakplaten afgewassen, genummerd en tegen de achtergevel van de mairie geplaatst.

“C’est moche”, vindt ze vooral.

Aan de voorkant van het gemeentehuis heeft ze een wegwijzer naar de afficheerplaats gehangen.

Tot vandaag is er nog een enkele politieke partij de berg opgekomen om hier een affiche te plakken. En ik denk niet dat dat nog zal gebeuren.

 

 

Deze zomer is mijn huisje twee keer vrij: van 10 tot 15 juli (4 dagen) en van 14 tot 24 augustus (10 dagen).

Wie graag op vakantie wil komen: laat het snel weten via mail.

Voorwaarden:

• Voor Sapphir zorgen (ze is niet moeilijk).
• De planten water geven.
• Mijn huisje proper achterlaten.
• Een kleine vergoeding voor het verbruik van water, elektriciteit en voorraden.

Enkel voor natuurliefhebbers en wandelaars. Hou er rekening mee dat het in die periode warm kan zijn en dat er nog wat insecten rondvliegen (vliegen en wespen), al is dat vooral tussen 15 juli en 15 augustus.

Teleurgesteld. We zouden vandaag een dorpswandeling maken naar een van de drie ijsputten op het grondgebied van Glorianes. Een ijsput is een aangelegde put waarin sneeuw werd opgevangen. Door de druk van de zich ophopende sneeuw vormde zich ijs en door de oriëntatie van de gemetste en soms betegelde put op het noorden bleef het ijs tot in de zomer bevroren. De vroegere dorpelingen, die uiteraard nog geen koelkast hadden, konden dan ijs komen halen tot het op was.

Maar de wind blijft waaien en waar hij in het dorp nog te verdragen is, op de kam zal hij zeer vervelend zijn. Geen picknick dus.

Gisteren had ik speciaal brood en cake gebakken om ermee te kunnen uitpakken tijdens de picknick. Het recept van de wortel-sinaasappelcake zet ik straks nog op mijn kookblog.

Enfin, voor mij ligt een lege zondag. Maar een to-dolijstje is gauw gemaakt. Al één puntje afgewerkt.