Can Xatard

De afgelopen weken heb ik een nieuwe wind leren kennen. In het najaar en de winter is het vooral de tramontane die vanachter de kerk aan komt blazen. De huizen in Glorianes zijn daarop afgestemd. Ramen, deuren en de verplichte luchtgaten geven uit op het zuiden zodat de wind niet naar binnen kan. Als het niet te hard te keer gaat, blijven zelfs mijn terrasje en binnenkoer tochtvrij.

In het voorjaar komt de zeewind, le maritime, over de bergen aanwaaien. Hij brengt doorgaans vochtige lucht en regen mee. Hij waait dit jaar langs alle kieren naar binnen, maar hoe de koekoek ook roept, de broodnodige regen blijft uit.

De boeren zijn ongerust. Het is zoeken naar vet graasland. Ze ondervinden aan den lijve dat het klimaat verandert. Het is de natuur, daar kunnen we niets aan doen, zeggen ze gelaten. Of misschien toch een beetje? Ik stem in ieder geval op groen.

Ik ben even gaan informeren in het gemeentehuis hoe het zit met de Europese verkiezingen en ik ben meteen aangesteld tot bijzitter. Ik zal maar een dik boek meenemen. Hopelijk is het niet voor de hele dag. Wordt vervolgd.

Ik vermoed dat er volgende zondag niet veel kiezers zullen opdagen in het gemeentehuis van Glorianes. Ik weet het niet. Bij de eerstkomende gelegenheid zal ik eens polsen.

Bij de vorige Europese verkiezingen was de opkomst in ieder geval laag, zegt mijnheer X.

Hij vertelt dat zijn vrouw hem om stemadvies had gevraagd. Zijn vrouw spreekt dat met klem tegen. Hij had haar een rechtse kandidaat voorgesteld wiens naam mij ontgaan is.

De dag na de verkiezingen riep hij haar tot de orde.

‘Verdorie! Jij hebt voor een socialist gestemd!’

Madame X was hoogst verbaasd. Hoe kon hij dat weten?

‘Hier’, zei hij, ‘het staat in L’Indépendant!’

Bleek dat er maar twee mensen gestemd hadden in het dorp, hij en zijn vrouw.

Madame X sputtert niet meer tegen. Ze roert in de keuken in de soep en aan haar rug zie ik dat ze gniffelt.

Ik weet al voor wie ze zondag gaat stemmen. Van hem weet ik het ook. Van mij zullen ze het waarschijnlijk ook te weten komen.

Zelfs in een cul-de-sac als Glorianes moet de gemeente voor afficheermogelijkheden zorgen voor de Europese verkiezingen.

Met een klein beetje tegenzin heeft onze burgemeester hoogstpersoonlijk de aanplakplaten afgewassen, genummerd en tegen de achtergevel van de mairie geplaatst.

“C’est moche”, vindt ze vooral.

Aan de voorkant van het gemeentehuis heeft ze een wegwijzer naar de afficheerplaats gehangen.

Tot vandaag is er nog een enkele politieke partij de berg opgekomen om hier een affiche te plakken. En ik denk niet dat dat nog zal gebeuren.

 

 

Deze zomer is mijn huisje twee keer vrij: van 10 tot 15 juli (4 dagen) en van 14 tot 24 augustus (10 dagen).

Wie graag op vakantie wil komen: laat het snel weten via mail.

Voorwaarden:

• Voor Sapphir zorgen (ze is niet moeilijk).
• De planten water geven.
• Mijn huisje proper achterlaten.
• Een kleine vergoeding voor het verbruik van water, elektriciteit en voorraden.

Enkel voor natuurliefhebbers en wandelaars. Hou er rekening mee dat het in die periode warm kan zijn en dat er nog wat insecten rondvliegen (vliegen en wespen), al is dat vooral tussen 15 juli en 15 augustus.

Teleurgesteld. We zouden vandaag een dorpswandeling maken naar een van de drie ijsputten op het grondgebied van Glorianes. Een ijsput is een aangelegde put waarin sneeuw werd opgevangen. Door de druk van de zich ophopende sneeuw vormde zich ijs en door de oriëntatie van de gemetste en soms betegelde put op het noorden bleef het ijs tot in de zomer bevroren. De vroegere dorpelingen, die uiteraard nog geen koelkast hadden, konden dan ijs komen halen tot het op was.

Maar de wind blijft waaien en waar hij in het dorp nog te verdragen is, op de kam zal hij zeer vervelend zijn. Geen picknick dus.

Gisteren had ik speciaal brood en cake gebakken om ermee te kunnen uitpakken tijdens de picknick. Het recept van de wortel-sinaasappelcake zet ik straks nog op mijn kookblog.

Enfin, voor mij ligt een lege zondag. Maar een to-dolijstje is gauw gemaakt. Al één puntje afgewerkt.

Sinds de aanstelling van het nieuwe gemeentebestuur, heb ik me voorgenomen om de gemeenteraden bij te wonen. Het is tenslotte achter de hoek.

De eerste vergadering kon al tellen: zeven agendapunten en vijf questions divers. Bijna drie uur overleg, streng in de hand gehouden door de onovertroffen Céline.

De gemeentesecretaris lichtte het budget toe en gaf daarbij een minicursus boekhouden. Zo heb ik weer een nieuw woord geleerd: amortir (afschrijven).

Het belangrijkste en meest delicate agendapunt was de toewijzing van graaslanden aan de veehouders. Er werd een commissie aangesteld want hierover zal nog menig woord gewisseld worden.

Onder dat agendapunt viel ook mijn aanvraag – en die van mijn buur- voor een stukje grond om een moestuin aan te leggen. Dat is alvast goedgekeurd. Gratis dan nog. Ter compensatie moeten we de gemeentelijke wasplaats, waar we water mogen nemen, netjes houden.

Ook in mijn belang: een algemeen saneringsplan waaronder mijn illegaal afvoersysteem valt. De realisatie zal wat tijd vragen maar de oplossing is in zicht.

En dat er een voorstel uitgewerkt wordt om de dorpslichten ’s nachts te doven, doet me ook plezier.

Na afloop werd er natuurlijk een glaasje gedronken. Ik kijk al uit naar de volgende conseil.

Vandaag mijn eerste steenman geplaatst.

Toevallig kreeg ik dit gedicht op zijn verjaardag.

Toevallig van Hans Warren, van wie ik een gedicht koos voor het rouwkaartje.

Ik geloof niet in geregisseerd toeval. Soms vallen de dingen gewoon mooi toe.

 

 

 

Vroeger

 

Vroeger met de zuidenwind

ontving ik soms een boodschap

geur uit je straat, stof van je drempel.

 

Of met de noordenwind

gaf ik een vogel mee

die een woord voor woord geleerde lofzang floot.

 

Er waren veel wegen en schepen

en de aarde draaide gewillig,

hier jij, daar ik.

 

Toen je pas verloren was

bleven er veel denksystemen

en berekeningen om in te nemen

als slaapmiddel.

 

Later het gevecht met de taal.

Bezweren je leeft en ik heb je nog lief,

want ik zeg het.

 

Weer later kwam je alleen

in de windstilte van de slaap

soms naast mij liggen.

 

Nu de wind van alle kanten komt

ontvang ik vaak een boodschap

geur uit je straat, stof van je drempel.

 

Hans Warren (1921-2001)