Met de herfst komt de mist. Op de weg naar het dorp zie ik de flarden al hangen. Boven zit alles dicht. Ik woon in een wolk. Ik zit op het terras en en kijk naar de witte wand rond mijn huis en ik bedenk dat ik daar evenveel van geniet als van een zonnige dag. Net als de zon, de wind en de regen zal hij niet blijven. Daarom kan je er maar beter het mooie van zien.
Sinds een paar dagen heb ik een nieuwe buur. We zijn nu met drie huishoudens in het centrum van het dorp. Le bébé de Glorianes is intussen ook geboren. Ik heb haar nog niet gezien, maar dat zal niet lang meer duren. Het dorp groeit. We zijn nu al met tweeëntwintig. Het is nog wat wachten op een café en een bakkerij, maar we kopen in groep bier aan in de micro-brouwerij van Bouleternerre, dat is een begin. En in afwachting van de bakkerij, ben ik zelf begonnen met brood bakken. Van de eerste twee broden heb ik maar geen foto gemaakt, maar het derde is al min of meer gelukt.
Zo gaat dat met huisdieren. Ze lopen een eindje in je leven mee, maar op een dag –en dat is altijd te vroeg- houdt hun hartje op met kloppen.
Ik had Zohra graag mee naar Glorianes genomen, ze had hier muizen en salamanders kunnen vangen, maar ze was zo graag bij Els. En dus skypten we met elkaar en ging ik haar af en toe bezoeken.
Ze was een oud besje geworden, klein en elegant, lief en aanhankelijk, eigenzinnig en dominant. Het was ons monstertje, ons schatje.
Els heeft haar tot de laatste dag schandalig verwend en liefdevol verzorgd. We zullen haar allebei erg missen.
Zomer 1998 – 5 september 2013
Kort na de oprichting van de vereniging in ons dorp, zorgde het bestuur voor een bibliotheek. Deze bestaat uit een rode plastic bak met een dertigtal boeken en dvd’s die regelmatig omgewisseld worden in de bibliotheek van Ille-sur-Têt. We kunnen online bestellingen doen en we mogen boeken en dvd’s drie maanden houden. Glorianes, dat dertig jaar geleden nog zo goed als verlaten was, komt duidelijk in een ontwikkelingsfase. Ik hoop stilletjes op een café en een bakker, maar dat kan nog wel een tijdje duren.
Mevrouw X, de welgestelde, wat bazige dame van respectabele leeftijd, die mij in Vinça een garage verhuurt, reageerde enthousiast op het nieuws over de bibliotheek. Een jaar geleden lachte ze mij nog uit omdat ik in dat gat (un cul-de-sac!) ging wonen, maar nu volgt ze de ontwikkelingen in het dorp op de voet. Af en toe belt ze mij op om te vragen welk weer het is in Glorianes en elk gesprek eindigt met een bijna teder “Je vous embrasse”. Op een of andere manier heb ik haar hart gestolen. Misschien omdat ik een goede huurster ben, die volgens haar strenge richtlijnen elke eerste werkdag van de maand contant betaal.
“Ik zal voor boeken zorgen!” riep ze uit. Ik probeerde haar te zeggen dat we niet zoveel plaats hebben in onze plastic bak, maar ik zag haar al hard nadenken en als ze nadenkt, luistert ze niet.
Begin augustus ging ik mijn huur betalen. Ze had drie kisten boeken klaar staan. “Er zijn er ook voor kinderen” zei ze trots. Kinderen zijn de toekomst, we hebben er al twee in het dorp en binnenkort komt er nog eentje. Ik zette de boeken in mijn garage, want het bestuur had geen interesse voor de boeken van madame X. Eerlijk gezegd, ik ook niet, het zijn voornamelijk stukgelezen pockets van Danielle Steel.
Ik overwoog nog even om ze te verkopen op de vide grenier van Vinça, maar ik durfde niet, bang dat madame X een bezoek aan de rommelmarkt zou brengen en ik in ongenade zou vallen.
Aan die rommelmarkt, die gisteren plaatsvond, heb ik trouwens wel deelgenomen. Dat is een ander verhaal dat ik kort zal houden: ik stond met mijn kraampje de hele dag in de volle zon en de winst was niet in verhouding tot de geleverde inspanningen.
Toen ik gisteravond volkomen uitgeput, met in mijn auto nog meer dan de helft van de rommel, de berg opsjokte, kwam er een tegenligger aan. Ook dat nog. De auto bleef resoluut naar beneden rijden en liet het onterecht aan mij over om achteruit te bollen naar een plek waar hij kon passeren. Toen we op gelijke hoogte waren, ging het raampje naar beneden. Aan het stuur zat een knappe onbekende die mij vriendelijk toeknikte. Naast haar zat madame X. Ze kon gelukkig niet uit de auto, want die stond helemaal tegen de bergwand gemanoeuvreerd, anders was ze mij vast komen kussen. “Christine!” riep ze, “we hebben boeken gebracht!” “Maar we hebben geen plaats meer”, piepte ik. Ze hoorde me niet. Ze was duidelijk dolgelukkig over haar goede daad.
Thuis was de toegang tot mijn binnenkoer versperd door een enorme kartonnen doos die ik in mijn eentje niet eens kon verplaatsen. Jammer dat er vuurverbod is, anders zou ik met plezier een rituele boekverbranding organiseren op het gemeenteplein van Glorianes.
Met gezamenlijke karwijen gaat het in het dorp net als bij feestjes: twee dagen op voorhand een sms-je met plaats, datum en uur. Een dag op voorhand: laatste instructies en vooral dat je op tijd moet zijn, of eerder moet komen als je koffie wil. Ik kreeg goede punten want ik stond er vanmorgen stipt om 8 u en had mijn koffie al op.
We waren met zijn vieren en ik trok samen met Cédric een kleine kilometer het bos in, want daar was het te doen. De anderen kwamen met de gammele en volgeladen auto van de “patron”, langs de verharde weg.
De missie was een omgevallen boom in stukken hakken en zagen. Ik veronderstelde dat mijn taak vooral rapen en stapelen zou zijn. Maar toen we ter plaatse kwamen zag ik geen boom. De patron wees een grote plek dichtbegroeide bramen aan. Daaronder lagen de dikste takken van de boom. Oeps. Mijn taak werd het vrijmaken van die takken met een machete. Het was even slikken, maar ik heb al voor hetere vuren gestaan. Na een dik uur lagen de takken vrij en konden we beginnen hakken en zagen. Eindelijk kon ik rapen en stapelen, en af en toe hulpje zijn bij het zagen.
Het weer was prachtig, zonnig en niet te warm en de omgeving mooi. Het was supergezellig, maar ik ben nu wel geradbraakt. Mijn beloning ligt daar nog: twee stères netjes op maat gezaagd hout en nog een heleboel sprokkelhout. Van het naar hier verslepen, krijg ik het vast ook nog warm.
Voor
na
Cédric leert klieven
Picnick met de future maman van le bébé de Glorianes
Siësta
Een deel van de beloning
Gisteravond was ik uitgenodigd op een “petit apéritif” bij de buren. We proefden alle 25 soorten bier die ze uit Slovakije hadden meegebracht, we aten onder meer gerookte kaas en gerookte, geroosterde worst en we eindigden met eau de vie van pruimen en de onovertroffen chocoladetaart van Nadège. Het gezelschap bestond uit naaste en iets verdere buren. We waren met dertien en ik was blij dat ik er min of meer bijhoorde. Ik voelde me al iets beter op mijn gemak.
Zoals gewoonlijk kwamen de boer en de boerin wat later aanschuiven. Ze signaleerden de aanwezigheid van één of meerdere vossen in het dorp en iedereen vergewiste zich ervan of kippen en katten goed opgeborgen waren. Daarna kon het feestje doorgaan tot middernacht.
Toen ik met mijn zaklampje in de hand, een heel klein beetje onvast, naar huis ging, zag ik geen vossen of andere dieren.
Maar vanmorgen lag de composthoop er helemaal omgewoeld bij, alsof iemand er iets in gezocht had. Een deel van het fruit en de groenten was over de rand gegooid. Even later zag ik tot mijn verbazing dat mijn reservesleutel uit het gaatje in de trap was getrokken. Verder was de vos –of wie het ook was- niet geraakt. Ik ben nog even gaan rondkijken of ik een herkenbare vossenstront kon vinden, maar er lag niets in de omgeving. Ik hoop toch maar dat het een vos was en niet iemand anders.
Als ik ga wandelen heb ik meestal een bepaald traject in mijn hoofd, maar dikwijls zie ik een interessant paadje dat ik wil verkennen, of soms dwaal ik gewoon af. Het gebeurt dat ik besef dat ik ergens ben waar ik nog nooit ben geweest. Dat gebeurde gisteren ook. Ik wou een lus van een uurtje maken, maar ik kwam uit bij een rotsformatie die ik niet kende. Er liep een mooi groen, beschaduwd pad. Ik volgde het in de overtuiging dat ik een iets hoger gelegen pad nam, parallel aan het pad dat ik eerst in gedachten had. Na een uurtje stond ik helemaal bovenaan de berg, naar mijn gevoel zonder dat ik geklommen had. Ik stond hoog, waarschijnlijk op 1000 meter want ik zag beneden het volledige dorp liggen, met de lager gelegen boerderij en het huis in het dennenbos hogerop. Ik zag alle huizen, behalve dat van de ambassadeur dat drie kilometer verder ligt. Ik was helemaal uit de richting en begreep niet hoe ik daar aanbeland was. Ik dacht aan mijn wandel-gps waarmee ik nog altijd niet goed overweg kan, die thuis in een lade lag. Handig toch. En ik moest terugkeren want ik had geen water meegenomen. Maar zo bovenop de berg staan zonder dat ik veel moeite had moeten doen, was een heel plezierig gevoel.
Weer thuis keek ik naar de berg en probeerde ik te achterhalen waar ik gestaan had. Ik weet het nog altijd niet, ik zal het moeten overdoen, mèt gps.
Ik nam een foto vanaf de berg en eentje in de tegenovergestelde richting, vanuit het dorp.
Vorige zaterdag vierden we het feest van Glorianes. Vooraf poetsten wij, de leden van de onlangs opgerichte vereniging, de kerk en de bron. En zelf deed ik er ook nog de telefooncel bij, tot grote verwondering van mijn dorpsgenoten. Zo probeer ik te integreren, maar het lijkt soms een omgekeerd effect te hebben.
Op de foto’s zien we onder meer de burgemeester (in korte broek) met een stofzuiger in de weer en zijn vrouw die met de ragebol in de hand een paar bezoekers aan de praat houdt. Later het feestje op het gemeenteplein, met bandje en een moedig danspaar. Jammer dat ik geen foto van het rijkelijke buffet maakte. Want daar stond iedereen.
Mijn voornemen om vegetariër te worden, heb ik voorlopig opgeborgen. Nochtans was ik al aardig op weg, want het helpt wel als je zelf wat groenten uit de grond krijgt. Maar ik mocht al een paar keer proeven van Gloriaanse lamskoteletjes en die smaakten naar nog. En toen ik een sms-je kreeg met het bericht: “Le nouveau agneau de Glorianes est arrivé!”, heb ik nog een paar dagen getwijfeld, maar uiteindelijk toch een kleine diepvriezer gekocht. Daar zit nu een half lam in. Tot voor kort dartelde het samen met zijn andere helft nog op de hellingen. Over een paar weken is er ook kalf.
Can Xatard 