Categorie: Uncategorized

Nee, ik heb nog geen morieljes gevonden. Ik zoek er zelfs niet meer naar. Ik ga sprokkelen en denappels rapen en af en toe werp ik een blik onder een es of een kerselaar, maar zoeken doe ik niet. Mijn tijd komt wel, denk ik.

Nochtans is de morieljetijd al een paar weken aan het lopen. Begin april vond een vriend van mijn neef 186 exemplaren. In een lager gelegen dorp toch wel.

Maar op de berg zijn er blijkbaar ook. Een vriend van onze koeienboer kwam deze week bij hem langs voor hij op paddestoelenjacht ging. Op de terugweg is hij niet meer komen aankloppen. Hij stuurde later een foto van de 139 morieljes die hij gevonden had. Ik had een beetje te doen met de boer.

Vanavond ging ik in de late zon nog een keertje niet-zoeken en wat vond ik? Een boleet. Drie zelfs. De eerste van het seizoen.

Buisjeszwammen zijn bijna allemaal eetbaar, behalve de satansboleet en de suillus mediterraneensis. En die laatste is het dus.

Het ene moment stap ik in Vinça op een bus naar het tgv-station van Perpignan, het volgende moment stap ik aan de overkant weer af. Zo voelde het maandagavond. De week in A, die propvol zat met afspraakjes en afspraken, administratieve verplichtingen en boodschappen, lijkt -nu ik erop terugkijk- helemaal samengeperst tot een bundel flitsen.

Tijdens de treinrit van A naar Brussel, had ik wat spijt van al dat snelle gedoe. Te weinig genoten van het gezelschap. En dan weer in mijn eentje onderweg; de twijfel sloeg weer toe. Tot ik met de auto het kronkelbaantje naar Glorianes opreed, toen ging het plots beter. En tegen de tijd dat ik in het dorp aankwam was alle twijfel weg. Het was zalig aankomen. De berg baadde in oranje voorzomeravondlicht en het groen was nog groener dan een week geleden. Mijn stukje openbare weg was in opdracht van de gemeente netjes gemaaid door mijn buurman en het onkruid tussen de irissen was gewied door mijn gasten. Ook de binnenkoer lag er netjes bij, er waren nieuwe radijsjes gezaaid en het groen tussen de stenen was ingetoomd. De keuken was opgeruimd en in de koelkast stond allerlei lekkers van de markt. Naast de kachel lag genoeg hout om meteen een vuurtje te stoken als dat nodig zou zijn. De was was gedaan en mijn bed was opgemaakt met verse lakens. Neen, het was geen droom. Het was een moment, maandagavond.

Vandaag heeft het de hele dag geregend en ik ben naar de tandarts geweest. Soms lijkt het leven in Glorianes ook wel eens op het leven in A.

In het kleine kerkje van Montauriol vlogen twee vogeltjes rond. Ze gaven ons iets om naar te wijzen en over te praten terwijl we op de priester wachtten.

De Afrikaanse priester kwam twintig minuten te laat, hij verontschuldigde zich uitgebreid. Zijn Aziatische assistente las de teksten voor. Een omgekeerde wereld, want gingen onze priesters niet vroeger de mis lezen in Afrika en Azië?

Tijdens de stiltes praatte mijn moeder hardop. Nooit gedacht dat er zoveel mensen zouden komen, zei ze. Alle achtentwintig stoelen waren bezet. En dan stonden er nog heel wat mensen buiten.

Na de dienst vertelde Patrick, mijn schoonbroer en burgemeester van het dorpje, het leven van mijn vader. Ik had het zelf niet beter kunnen doen. Daarna werd mijn vader in zijn appartementje geschoven. Hij rust nu in vrede recht tegenover zijn vriend Xavier, net als hij Belg, garagist en vogelliefhebber.

Ze hebben een mooi uitzicht.

Of ik daar nu graag woon, vragen mijn verre familieleden als ik hen opbel met het nieuws dat nonkel Mil gestorven is.

Ik moet er over nadenken. Het antwoord is niet volmondig ja. Het is aanpassen, zeg ik voorzichtig. In gedachten maak ik een plus-en-minlijstje. Er zijn meer plussen dan minnen, dat wel. Het grootste minpunt is dat ik te veel tijd in mijn auto doorbreng. Maar dat heeft met de gebeurtenissen van de laatste weken en met administratieve complicaties te maken. Er komt wel weer een tijd dat ik niet meer zo dikwijls op pad moet, troost ik mezelf.

De dikste plus is de natuur. Bij elke stap die ik buiten zet, weer of geen weer, denk ik: dit wil ik niet meer missen.

Al mis ik A ook wel. Dat staat in het min-rijtje. Ik mis A. Maar ach, volgende week neem ik de trein en ’s avonds ben ik weer in A en bij A. Voor een weekje.

We zeggen het wel honderd keer tegen elkaar: het was het beste voor hem. En toch schiet mijn gemoed nog regelmatig vol.

Ik luister naar wat anderen zeggen: hij heeft een lang en mooi leven gehad. Een lang leven, zeker, en vele mooie momenten. En ook andere. Een mens, eigenlijk.

Ik vraag me soms af hoeveel mensen er op datzelfde moment gestorven zijn, velen eenzaam, in pijn, in nood, in gevecht. Mijn vader heeft het al bij al goed gehad.

Hij nam veel plaats in en het is nu wennen aan een lege hoek. Wat ga ik met die vrijgekomen ruimte doen? Voorlopig niets, mijn gedachten laten dwalen, in ver en dichterbij verleden. En in de rituelen die we de komende dagen zullen uitvoeren om hem te eren.

Want al was hij niet de gedroomde vader, met veel en soms vreemde omwegen heb ik toch van hem geleerd. En daarom eer ik hem ook.

Zandbergen, 28 januari 1922

Cabestany, 30 april 2013

Mijn vader hield van vogels. Hij praatte met zijn vogels op een lieve toon die je enkel in de manshoge volières kon horen. Hij riep de beestjes met koosnaampjes en maakte daarbij de meest eigenaardige geluiden. Hij deelde zijn hobby niet met ons, toch niet met mij. Misschien gaf ik te weinig blijk van interesse of misschien dacht hij dat meisjes niet om vogels gaven. En achteraf gezien, was ik waarschijnlijk wat jaloers op die liefhebberij. Daardoor weet ik eigenlijk niets van vogels. Van het roodborstje dat hier soms op het weggetje rondspringt, weet ik dat het een roodborstje is. En de oehoe van een uil herken ik ook. Een vogel die met grote gespreide vleugels over de bergkam scheert, is een roofvogel. Daar houdt mijn kennis ongeveer op.

Op de daken van het ziekenhuis huppelen zwart-witte vogels met lange staarten. Hij zou meteen weten wat voor vogels het zijn, maar hij kan niet door het raam kijken.

Zijn gezicht is ingevallen, zijn neus is scherp. Als ik hem met een koffielepeltje stukjes in-koffie-geweekte cake voer, denk ik aan de kuikentjes die hij met een pipetje voerde, hun bekjes wijd open. Liefdevol en zorgzaam, zo deed hij dat.

Vanmorgen sneeuwde het dikke natte vlokken, op de bergkam ligt een witte kraag. De kachel blijft branden. Ik heb nog veel hout, maar dat ligt al klaar voor de volgende winter. Voor nu is het niet droog genoeg. Dan maar sprokkelen.

Aan de noordkant van de berg is een klein dennenbos. Het hout dat er ligt, is droog en de denappels zijn groot. Ik heb al zakkenvol naar huis gesleept, ze zijn handig om het vuur aan te steken. Daarbij zoek ik zorgvuldig de oudere, houterige exemplaren uit, de bruine glanzende denappels laat ik liggen.

Op de binnenkoer heb ik een bak staan, waarin ze verder in de zon kunnen drogen. Maar tot mijn verbazing zijn ze door de natte sneeuw dichtgegaan en zien ze er weer uit als pas afgevallen denappels. Die dingen leven dus nog. Een gevoelige ziel als ik zou dit beter niet weten.

De lange koude winter, de haperende lente en de gebeurtenissen van de afgelopen weken eisen hun tol. Ik ben moe, en vermoeidheid durft wel eens om te slaan in somberheid. Het is een familietrekje en ik ontsnap er niet aan. Vanmorgen was ik nog somberder dan somber, ik had het gevoel dat ik op de bodem van een put zat en ik zag nergens een laddertje naar boven. Ik had veel zin om te zeuren en te zagen maar behalve Sapphir was er niemand in de buurt waartegen ik mijn beklag kon doen. Ik begon dan maar op te ruimen, want bezig zijn en me concentreren op werk, helpt soms.

Rond de middag ging ik kijken wat ik buiten kon doen want het was mooi weer. Op het terras rook ik de ceder al. Als de zon schijnt komt zijn geur blijkbaar vrij en ik verbaas me elke keer weer over het effect van die geur op mijn gemoedstoestand. Ik voelde me plots een pak beter. Ik kreeg weer zin in zagen, maar dan in echt hout zagen.

Nu ben ik nooit een handige Henrietta geweest, maar zagen kan ik. En dat dankzij de Slovaakse timmerman, die me een eenvoudige maar zeer handige techniek leerde. Ik had al eerder geprobeerd om stokken door te zagen met de boogzaag van mijn vader, maar ik gaf het snel op. De tandjes werkten tegen, ik kreeg geen mooi zaagritme, alles bleef steken. Nu blokkeer ik de boog met mijn voet en wrijf ik het hout over de draad. Dat kan staand of zittend, het gaat allebei goed en het gaat zelfs snel. Ik zat lekker in het zonnetje te zagen en mijn humeur verbeterde met elke stok die ik in stukken kreeg. Ik waagde me zelfs aan een paar eiken stronken, die net een paar centimeter te lang waren voor mijn kachel. Vuur maken is nu nog plezieriger dan daarvoor. Morgen ga ik weer wat langere stukken halen in het bos.

Onderweg naar het ziekenhuis, stopten mijn zus Elisabeth en ik even bij de jaarlijkse veemarkt in Vinça. Er waren mooie dieren en vooral trotse boeren te zien. Deze stier kreeg de hoofdprijs.