Can Xatard

Gisteravond was ik uitgenodigd op een “petit apéritif” bij de buren. We proefden alle 25 soorten bier die ze uit Slovakije hadden meegebracht, we aten onder meer gerookte kaas en gerookte, geroosterde worst en we eindigden met eau de vie van pruimen en de onovertroffen chocoladetaart van Nadège. Het gezelschap bestond uit naaste en iets verdere buren. We waren met dertien en ik was blij dat ik er min of meer bijhoorde. Ik voelde me al iets beter op mijn gemak.

Zoals gewoonlijk kwamen de boer en de boerin wat later aanschuiven. Ze signaleerden de aanwezigheid van één of meerdere vossen in het dorp en iedereen vergewiste zich ervan of kippen en katten goed opgeborgen waren. Daarna kon het feestje doorgaan tot middernacht.

Toen ik met mijn zaklampje in de hand, een heel klein beetje onvast, naar huis ging, zag ik geen vossen of andere dieren.

Maar vanmorgen lag de composthoop er helemaal omgewoeld bij, alsof iemand er iets in gezocht had. Een deel van het fruit en de groenten was over de rand gegooid. Even later zag ik tot mijn verbazing dat mijn reservesleutel uit het gaatje in de trap was getrokken. Verder was de vos –of wie het ook was- niet geraakt. Ik ben nog even gaan rondkijken of ik een herkenbare vossenstront kon vinden, maar er lag niets in de omgeving. Ik hoop toch maar dat het een vos was en niet iemand anders.

Als ik ga wandelen heb ik meestal een bepaald traject in mijn hoofd, maar dikwijls zie ik een interessant paadje dat ik wil verkennen, of soms dwaal ik gewoon af. Het gebeurt dat ik besef dat ik ergens ben waar ik nog nooit ben geweest. Dat gebeurde gisteren ook. Ik wou een lus van een uurtje maken, maar ik kwam uit bij een rotsformatie die ik niet kende. Er liep een mooi groen, beschaduwd pad. Ik volgde het in de overtuiging dat ik een iets hoger gelegen pad nam, parallel aan het pad dat ik eerst in gedachten had. Na een uurtje stond ik helemaal bovenaan de berg, naar mijn gevoel zonder dat ik geklommen had. Ik stond hoog, waarschijnlijk op 1000 meter want ik zag beneden het volledige dorp liggen, met de lager gelegen boerderij en het huis in het dennenbos hogerop. Ik zag alle huizen, behalve dat van de ambassadeur dat drie kilometer verder ligt. Ik was helemaal uit de richting en begreep niet hoe ik daar aanbeland was. Ik dacht aan mijn wandel-gps waarmee ik nog altijd niet goed overweg kan, die thuis in een lade lag. Handig toch. En ik moest terugkeren want ik had geen water meegenomen. Maar zo bovenop de berg staan zonder dat ik veel moeite had moeten doen, was een heel plezierig gevoel.

Weer thuis keek ik naar de berg en probeerde ik te achterhalen waar ik gestaan had. Ik weet het nog altijd niet, ik zal het moeten overdoen, mèt gps.

Ik nam een foto vanaf de berg en eentje in de tegenovergestelde richting, vanuit het dorp.

 

Vorige zaterdag vierden we het feest van Glorianes. Vooraf poetsten wij, de leden van de onlangs opgerichte vereniging, de kerk en de bron. En zelf deed ik er ook nog de telefooncel bij, tot grote verwondering van mijn dorpsgenoten. Zo probeer ik te integreren, maar het lijkt soms een omgekeerd effect te hebben.

Op de foto’s zien we onder meer de burgemeester (in korte broek) met een stofzuiger in de weer en zijn vrouw die met de ragebol in de hand een paar bezoekers aan de praat houdt. Later het feestje op het gemeenteplein, met bandje en een moedig danspaar. Jammer dat ik geen foto van het rijkelijke buffet maakte. Want daar stond iedereen.

Mijn voornemen om vegetariër te worden, heb ik voorlopig opgeborgen. Nochtans was ik al aardig op weg, want het helpt wel als je zelf wat groenten uit de grond krijgt. Maar ik mocht al een paar keer proeven van Gloriaanse lamskoteletjes en die smaakten naar nog. En toen ik een sms-je kreeg met het bericht: “Le nouveau agneau de Glorianes est arrivé!”, heb ik nog een paar dagen getwijfeld, maar uiteindelijk toch een kleine diepvriezer gekocht. Daar zit nu een half lam in. Tot voor kort dartelde het samen met zijn andere helft nog op de hellingen. Over een paar weken is er ook kalf.

Dit jaar wordt geen tomatenjaar, zuchtte mijn buurvrouw onlangs. Ik dacht aan de overvloed die ze vorige herfst hadden en waarin ik had mogen delen. De tomaten werden zelfs niet allemaal geplukt. In december hingen er nog aan de staken. Mijn eigen zaailingen hebben het ook niet gehaald. Het zijn kleine plantjes gebleven en ze bloeien niet. De planten die ik daarom kocht, groeien vooral in de hoogte, maar ze hebben maar een paar bloemen. Tot nu zie ik nog maar twee tomaten. Als de hoogte van de planten nog wat hoop gaf, wordt die teniet gedaan door de bio-tuinvrouw die me een paar sterke planten verkocht.Het wordt geen tomatenjaar, zei ze, mijn eigen planten groeien in de hoogte, maar er komen geen vruchten aan.

Wie weet wordt het een paddenstoelenjaar. Volgens mijnheer C. kun je ze sommige jaren gewoon bijeen harken. Dat wordt toch nog afwachten.

Ik denk wel dat het een citroenenjaar wordt. Mijn boompje doet het goed. De bloesem ruikt heerlijk en er komen al kleine citroentjes aan.

Elf maanden in de rue de l’église en nu pas de kerk van binnen gezien. Nooit vermoed dat ze zo groot en zo mooi is.

Met een merkwaardig in het zwart gekleed lievevrouwbeeld.

Foto’s van Jan Van den Hove

Sandra is verhuisd en heeft haar jas achtergelaten. Waarschijnlijk vond ze het gezelschap van Sapphir niet zo fijn. Sapphir is nu de nieuwe huisbewaarster. Als ik weg ben, blijft ze trouw op het terras.

Foto’s van Jan Van den Hove

Pech, de baden van Saint Thomas waren gesloten wegens onderhoud. Daar stonden we met onze zwemzakken. Een rit van een uur door de bergen voor niets. Een man wees ons de weg naar de warme bronnen in het bos. Veel leuker en helemaal gratis, zei hij. Mijn bikini hangt ginder nog, aan een jonge eik.

Voor het kleine raam van mijn woonkamer hangen kersen. Ik laat me verleiden en ga plukken, ook al zijn ze niet van mij. Anders zijn de vogels ermee weg. Ik neem een zakje mee voor mijn zus. Op de terugweg krijg ik zelf een zakje van een buurman. Zo gaat dat als er overvloed is.

In de bossen op de hellingen staan heel wat ruïnes. Ik kan het niet laten om er binnen te gaan en mij het huiselijk leven van jaren geleden voor te stellen. Waar leefden die mensen van? Hoe kwamen ze de winter door? En waarom hadden deze mensen een rotsblok in het midden van de kamer?