Categorie: Uncategorized

Voyage

Gisteren heb ik mijn moeder verrast met een bezoek. Ze verwachtte me niet omdat ze weet dat ik nog altijd zonder auto ben. Dit was mijn traject:

Le taxi scolaire (*) van Glorianes naar Vinça : 1€
Bus 240 van Vinça naar Perpignan: 0€
In de Fnac een kookboek voor mijn nichtje gaan kopen.
Bus 7 naar Cabestany: 1,2€
Lunch met mijn moeder.
Bus 3 naar Perpignan: 1,2€
Bus 6 naar het station: 0€
Bus 240 naar Ille-sur-Têt: 1€
Gesprek met de garagist, die de oorzaak van het probleem maar niet vindt.
Boodschappen in de Carrefour.
Taxi van Ille naar Vinça: 20€ (beetje overdreven)
Le taxi scolaire van Vinça naar Glorianes.

Voor 24,4€ ben ik een hele dag op reis geweest en werden mijn boodschappen naar huis gebracht. Hieronder een paar sfeerbeelden. De verhalen komen later.

(*) Kinderen die in afgelegen dorpen wonen, worden dagelijks opgehaald met een taxi. Mijn buurmeisje vertrekt elke ochtend om 8.30 en wordt om 17 u weer naar boven gebracht. Andere dorpsbewoners mogen mee voor 1€.

DSCN4863

DSCN4870

DSCN4877

DSCN4879

Raccourci

Elk nadeel heeft zijn voordeel, zelfs een kapotte auto. Vanmorgen heb ik mijn boodschappen te voet gedaan. Bij het afdalen had ik geluk, ik kon meerijden met Olivier. Hij zette me af bij het rond punt beneden zodat ik eerst bij de groenteboer in Joch wijn en groenten kon gaan kopen en dan naar de superette van Vinça kon lopen voor de rest. Op weg van Joch naar Vinça ligt het huis van meneer en mevrouw Nuixa, die aardige oude mensen die me al eerder hun hulp en vriendschap aanboden. Ik kon er niet voorbij gaan zonder even bonjour te gaan zeggen. Ik kreeg er groene thee en madame Nuixa bood me een kamer aan in haar huis voor als ik niet naar boven zou geraken. Maar het was nog niet eens middag en ik dacht wel dat het zou lukken om nog voor donker de berg op te zijn.
Tussen Vinça en Rigarda (3 km) kwam niemand van het dorp voorbij. In Rigarda moest ik kiezen: ofwel nam ik de asfaltweg en liep ik kans dat er alsnog een dorpsgenoot naar boven zou rijden en me mee zou nemen, ofwel nam ik een kortere binnenweg waarmee ik de helft van de bochten kon afsnijden. Omdat het weer zacht was en omdat ik die ‘raccourci’ nog nooit genomen had, besloot ik dat toch maar te doen.
Het pad liep een tijdje langs een rivier en ging dan de helling op. Het werd klimmen en met mijn zware rugzak was het best lastig. Maar het was de moeite waard. Het pad liep langs en over muurtjes, die je hier wel vaker ziet, en waarvan ik me elke keer afvraag wie ze met hun handen gebouwd hebben en hoeveel honderden jaren dat geleden is. Het liep naast en over de rivier, over een smalle houten brug, het klom steil omhoog zonder te ontmoedigen. Die wandeling vervulde mij met een soort geluksgevoel, dat je alleen tijdens het wandelen ervaart en dat ik moeilijk kan omschrijven. Wandelaars kennen dat wel. Misschien heeft het iets met serotonine te maken, zoals bij het lopen.
Na drie kwartier klimmen kwam ik aan bij de asfaltweg tussen Rigarda en Glorianes, bij het paaltje van 4km. Ik was halfweg. Wat verderop kreeg ik opnieuw een lift van Olivier en rond drie uur was ik thuis, bezweet, hongerig en moe, maar heel tevreden. Ik weet nu wat ik moet doen om de laatste donkere week door te komen: klimmen.
 
Foto0045

Foto0042

Foto0044

Foto0046

Coincé 2

Voor de tweede keer deze week zit ik vast op de berg, zonder auto.
Dat ik niet naar beneden kan, vind ik niet eens erg. Voorraad genoeg.
Dat ik extra kosten heb, is even lastig, extra rekenwerk, maar er is gewoon niets aan te doen, behalve te aanvaarden dat het zo is. Zoals ik al zei, voorraad genoeg, voorlopig lijd ik geen honger.
En toch word ik van de hele toestand een beetje somber.
Of zijn het de donkere dagen? De koude wind die rond het huis jaagt? De natuur die er dor en gekreukt bij ligt?
Is dit de tijd van het jaar waarin we gedwongen worden stil te staan, achteruit en vooruit te kijken voor we verder gaan?

Coincé

We zouden een dag of twee naar Spanje gaan, mijn zus en ik. Dat hadden we al een hele tijd geleden afgesproken. Ze is onderweg van Michigan naar India en maakt een tussenstop in Frankrijk. We zouden naar Vic rijden en overnachten in het leuke stationshotel daar. ’s Avonds zouden we tapas en fideuà of paella gaan eten en de volgende dag zouden we in het oude centrum op verkenning gaan. Het had ook Puigcerda kunnen zijn, met Le Train Jaune door de Pyreneeën of met de bus van 1 euro tot de grens. O wat hadden we daar allebei zin in.
Maar ergens tussen Perpignan en Vinça, op weg naar eerst een nachtje Glorianes, begaf de embrayage het. Gelukkig waren we niet al te ver van de garage. We werden opgehaald door mijnheer Chapelle die mijn Fiatje in een wip op zijn supersonische dépanneuse takelde. Wij mochten binnen zitten en konden meekijken op een schermpje.
‘Dat is nog eens gerief,’ zei ik tegen die vriendelijke mijnheer. Met een garagist kun je maar beter goed staan.
‘Oui, c’est mon dernier jouet,’ antwoordde hij geflatteerd. Ik vroeg me af wat voor speelgoed hij nog in zijn garage had.
Toen mijn autootje in de werkplaats op de brug stond, werd meteen duidelijk dat we niet naar Spanje konden, zelfs niet naar Glorianes. De verzekeringsmaatschappij was zo vriendelijk om een taxi te sturen die ons de berg op bracht.
En hier zitten we nu, op de berg, zonder auto. Met maar de helft van de boodschappen die ik nog wou doen. We zullen zuinig moeten zijn met boter, koffie en wijn.
Gelukkig hebben we boeken, schriften en pennen, en het internet. Dat is ons speelgoed.

Water

Terwijl ik in A was, is de natuur hier tekeer gegaan. Alle felgele bladeren van de vijgenboom zijn weg. De bodem ziet er gespoeld uit. De laatste appeltjes van de dorpsappelboom zijn gevallen. Van de hellingen stromen riviertjes. Het water lijkt gehaast om de berg af te komen.

Het mooiste is het geluid: het geruis van dat water dat je overal kan horen.

DSCN4841 DSCN4850 DSCN4853

Late herfst

Vanmorgen nog even naar de kleuren gekeken, voor ik alles voor een weekje achterlaat. Daarna zal het weer anders zijn. Wat niet op de foto’s staat: irissen, goudbloemen, valeriaan, bloemen die bij de lente horen en er nu nog staan. Ik herinner me dat ik ook in het vroege voorjaar van die bloemen foto’s nam. Omdat ze voor hun tijd waren. En nu zijn ze laat. Toch wel verontrustend.
DSCN4815

DSCN4819

DSCN4821

DSCN4822

Nieuwe blog

Wees gerust, deze blog blijft nog een tijdje lopen. Er komen nog gemeenteraden, culturele evenementen, feestjes en apéros, petanquetoernooien, avonturen in de bossen, paddestoelen, onderlinge geschillen, grote en kleine beslissingen en mogelijk een invasie van een hotelconcern in ons geliefde dorp. Voorlopig ben ik niet uitgeblogd.

Af en toe schrijf ik ook andere dingen: kortverhalen, flitsverhalen, zeer korte verhalen, L-verhalen en gedichten. Die ben ik nu aan het verzamelen op een aparte blog om ze netjes bij elkaar te hebben, om er mee bij uitgevers te gaan leuren en voor wie het leuk vindt om af en toe wat nieuwe proza en poëzie van mij te lezen.

Er staat al wat recent werk op. De komende weken zal ik verder aanvullen met teksten die ik dit jaar geschreven heb en hopelijk blijft de inspiratie stromen en kan ik in 2015 aanvullen met spiksplinternieuw werk.

Abonneren kan al, reageren ook. Ontdek hem hier.

La Fabrica

Wie denkt dat ik op mijn berg verstoken blijf van cultuur, vergist zich. Ik geef toe dat ik het overweldigende Antwerpse aanbod wel eens mis. Het aanbod mis ik, het overweldigende wat minder.
Hier in het dorp gebeurt ook al eens wat en als secretaresse van onze vereniging, ben ik al aan het nadenken over de programmering van 2015. Wat ik alvast ga voorstellen: een presentatie van het beroep van ‘éleveur’ door onze schapenhoudster of de koeienboer, een informatieavond over de jacht, een initiatie in de Catalaanse taal.
De mogelijkheden zijn beperkt, maar in Ille-sur-Têt, op ongeveer 15 km bochten van hier, heb ik een heus cultureel centrum ontdekt, geleid door de zeer dynamische Vlaamse Chantal. La Fabrica is gevestigd in een prachtig gerestaureerd gedeelte van de oude stadswallen, heeft een mooi theaterzaaltje en een gezellige ontvangstruimte. Er lopen verschillende ateliers voor kinderen en volwassenen. Helaas is het aanbod wat uitgedund als gevolg van besparingen, verlaagde subsidies en verminderde koopkracht.
Zo is het ‘atelier de chant’ tot mijn grote spijt afgeschaft en zit er nu niets anders op dan het ‘atelier de danse’ te volgen. Nooit gedacht dat ik daar nog zou mee beginnen. Maar het valt best mee, ik ben niet te stijf na een avondje springen en rekken.
La Fabrica organiseert bovendien regelmatig muziek- en theatervoorstellingen. Binnenkort is er zelfs een dîner spectacle. Een cabaret waarvan ik waarschijnlijk maar de helft zal verstaan. Maar ik ga er toch naartoe.

panorama_zoom