Sous-prefecte

Om 10 u zou ze aankomen.

Om 11 u ging ik mijn post ophalen. Er ligt maar zelden iets in mijn brievenbus, maar het gaf me een gelegenheid om een glimp op te vangen van het hoog bezoek.

Op het pleintje voor de mairie stonden de maire en haar twee adjoints te wachten. De vorige burgemeester, nu tweede adjoint, had voor de gelegenheid een nette broek aangetrokken. De anderen zagen eruit alsof ze meteen na het bezoek verder zouden gaan met schapen hoeden of in de moestuin werken.

De auto van de sous-prefecte was telefonisch gesignaleerd op de slingerweg tussen Rigarda en Glorianes door de boer, echtgenoot van de eerste adjoint. Hij wist te vertellen dat de sous-prefecte vooraan naast de chauffeur zat en dat ze er lichtjes verontrust uitzag.

Terwijl we stonden te wachten, vertelde de burgemeester over haar eerste diplomatiek incident. De chauffeur van de sous-prefecte had haar gebeld om de weg te vragen en zij had, geheel volgens protocol, naar de naam en familienaam van de beller gevraagd. Hij had geweigerd om die te geven en dus had zij geweigerd om de gevraagde informatie te geven.

We hoorden motorgeronk en even later kwam een blinkende zilvergrijze auto het pleintje opgereden. Zoals gewoonlijk ontging het merk van de wagen mij. Het was in ieder geval iets dat past bij een hoge functie en hij zal wel van Franse makelij geweest zijn.

De sous-prefecte zat inderdaad naast de chauffeur en ze zat kaarsrecht op haar stoel alsof ze de hele tijd mee de weg in het oog had moeten houden. De chauffeur sprong uit de auto en liep snel naar de andere kant om haar eruit te helpen.

Ik had willen blijven, maar ik hoor nu eenmaal niet bij het gemeentebestuur. Ik wenste hun veel geluk en maakte mij uit de voeten.

Achteraf had ik toch een beetje spijt dat ik haar als gewone dorpeling niet mee verwelkomd had. Ik stel me zo voor dat ze in het eerste kwartier het incident met de chauffeur zullen uitgeklaard hebben. Daarna waren er een paar lastige dossiers te bespreken. Onze nieuwe burgemeester heeft een snelle start genomen. Er wachten ons boeiende tijden, denk ik.

Ambitie

Een uurtje avondwandeling had ik gepland.

Maar toen ik bij de mairie de weg naar het bos wou nemen zag ik dat de deur openstond. Even naar binnen piepen en daar trof ik onze nieuwe burgemeester aan met een emmer en een spons in haar handen.

‘Is dat nu je werk?’ vroeg ik.

‘Helaas ook’, zuchtte ze. Morgen krijgt ze bezoek van de sous-prefecte van Prades en het gemeentehuis ziet eruit alsof er de afgelopen zes jaar geen enkele keer gepoetst werd.

Het uurtje avondwandeling werd dan maar een paar uurtjes stofzuigen en dweilen met de Franse slag. We kregen nog versterking van eerste adjoint Ketty.

Vorig jaar heb ik de openbare wasplaats, de telefooncel en de kerk gepoetst. Nu heb ik er ook nog het gemeentehuis bij. Volgende zomer misschien de gîte communale. Dan heb ik alle openbare gebouwen van Glorianes gehad.

Ik ambieer nog steeds de post van sleutelbewaarder van de kerk. Er is hoop.

DSCN2121 DSCN2126

Dépouillement

Klokslag achttien uur kon er geteld worden. Er waren eenentwintig kleine grijze enveloppes, die een voor een werden geopend. In elke enveloppe dezelfde (de enige) lijst, geen enkele naam doorstreept. De uittredende burgemeester toonde ze telkens aan het publiek en riep daarbij: ‘liste entière’! Om kwart over zes werd er geapplaudisseerd en ploften de champagnekurken tegen het plafond.

De eenentwintig stemmen kwamen niet allemaal van inwoners. Mensen die langer dan vijf jaar eigenaar zijn van een huis of een stukje grond in het dorp mogen ook stemmen.

Zaterdag zal bij de aanvang van de eerste nieuwe gemeenteraad de burgemeester worden gekozen. Hoogstwaarschijnlijk krijgen we een vrouwelijke maire. Ik koester met haar voorzichtig hoop voor dit verdeelde dorp. Voor de rest van het land zie ik het wat somber in.

Récipissé

Om mijn integratie in het dorp aan te zwengelen, ben ik secretaresse van de dorpsvereniging geworden. Dat geeft mij een beetje administratief werk, maar vooral af en toe vergaderingen met apéro achteraf. Het zijn bovendien gratis conversatielessen.

Zo moet ik morgen een subsidiedossier naar de mairie brengen en om een récipissé vragen. Het duurde even eer ik dat woord kon uitspreken en ik noteerde het voor mijn vocabulaire-lijstje. Céline, de onderwijzeres in het groepje gaf me het volgende ezelsbruggetje: un récit pissé. Letterlijk: een gepist verhaal. Dat zit nu verankerd, ik zal het niet meer vergeten.

Nadat ze uitgelachen waren om mijn gesukkel met dat woord (resisipee, repipisee …), vroegen ze hoe dat dan in het Nederlands klinkt. ‘Een ontvangstbewijs’, zei ik. Het was even stil. Ze probeerden maar niet om het mij na te zeggen.