Can Xatard

Glorianes ligt op 800 m hoogte, omgeven door een kring van iets hogere bergkammen. Het dorp lijkt daardoor in een soort kom te liggen. Ik ben al een paar keer naar de rand van de kom geklommen en ik ben er zelfs al over geweest, maar ik had nog nooit het plateau op de rand afgewandeld.
Dat hebben we gisteren gedaan. We klommen langs de noordkant naar boven en we kwamen langs de westkant naar beneden.
We, dat was een groepje van vijf, waarvan twee dorpsgenoten en ik, een dochter van een dorpsgenoot en een vriend van een andere dorpsgenoot.
Het klimmen was taai. Mijn conditie nog iets te zwak. Niemand zei wat van mijn gehijg. Maar eens boven was de beloning groot. In de kom lag Glorianes nog kleiner dan klein. Aan de andere kant lagen de naburige dorpen als speelgoed verspreid tussen de hellingen. Op de kam liepen we kilometers lang over een vlakte, terwijl naast ons het massief van de Canigou imposant oprees.
De afdaling was nog lastiger dan de klim. Op een steil, smal, rotsig pad werden mijn knieën zwaar op de proef gesteld. Het oversteken van de rivier in het dal deed ik met trillende benen. Na zeven uur stappen stonden we bij de Mas d’ Avall, de laagst gelegen boerderij, waar we opgehaald werden door père Cosse, de oudste van het dorp. Hij bespaarde ons met zijn auto de laatste klim over een bochtige asfaltweg.

Het was een prachtige dag, we hadden geluk gehad met het weer, we zagen indrukwekkende landschappen. Maar wat me evenveel zal bijblijven was de stille gezelligheid, het omkijken als iemand wat achterbleef, het elkaar de hand reiken bij het oversteken van een rivier, het delen van de picknick, het zacht vertellen, of het zwijgend naast elkaar lopen.

De Zwartkoptuinfluiter

Eigenlijk al van mijn kindertijd af
denk ik aan mijn uitvaart.
Ik zou willen dat iedereen dan
gelukkig was, dat vreemde geluk
om iets wat te mooi is, wat pijn doet.
Ik heb me daarbij muziek voorgesteld,
een klagende hobo van Albinoni,
of dat ik op een bandje voor jullie
een stoïsch, dankbaar gedicht voorlas;
maar eigenlijk hoop ik dat het mei zal zijn
onder hoge beuken, en heel stil,
en dat dan opeens twee zwartkopjes
gaan zingen
tegen elkaar in.
Laat dan niemand spreken,
want iets mooiers, iets ontroerenders
bestaat er niet op aarde.

Hans Warren (1921-2001)

maartse viooltjeskraailook
vogelmuur (stellaria) goudsbloemen (calendula) Recepten vind je op Koken Uit de Kast.

Ze komen zelfs in Glorianes.

Een cadeautje van de onovertroffen mevrouw K.

‘Il pleut comme vache qui pisse’ is al een paar dagen van toepassing en aangezien ik de bergkoeien al eens zie sproeien, lijkt het mij een goed gekozen beeld. Het water loopt in de keuken langs een kant van de muur en als het zo doorgaat zal ik een paar emmers moeten klaarzetten.

Gisteren ben ik tussen de pijpenstelen door even naar het gemeentehuis geweest. Ik mocht deze keer niet stemmen, maar het is altijd leuk om er de ambiance te gaan meten. De gezichten waren niet vrolijk. Niet alleen door het slechte weer. Ook door het vooruitzicht dat de gemeenteraadsleden volgende zondag het gemeentehuis opnieuw een hele dag moeten openhouden.

De resultaten in Glorianes wijken lichtjes af van de algemene trend en tonen vooral verdeeldheid. Gespreid over drie partijen heeft links de bovenhand, en er werd ook op centrumrechts en op het FN gestemd. Er kwamen maar zeventien kiezers opdagen en ik kan het niet laten om me af te vragen wie voor wat gestemd heeft. Ik heb er het raden naar want ik besef dat ik me wel eens erg zou kunnen vergissen.

Bushalte Vinça