Voor wie zich wel eens zorgen maakt over mijn paddenstoelenkoorts: deze giftige satansboleet herkende ik van ver aan zijn grauwe hoed. Hij is een van de weinige giftige boleten en als je hem een keer in het echt hebt gezien, vergeet je hem niet meer.
Er heeft wel al een muis of een eekhoorn aan geknabbeld. Blijkbaar is hij voor sommige dieren niet giftig.
De mooiste tijd van het jaar is begonnen. Het zal de komende weken niet moeilijk zijn om mezelf te motiveren tot wandelen.
Fluweelboleten (links) groeien hier graag. Ze zijn niet bijzonder bijzonder, maar lekker genoeg. Keizeramanieten (rechts) zijn hier eerder zeldzaam. Het zijn de allerlekkerste. Vanmorgen gevonden, mijn dag kan niet stuk.
Deze week wordt de gevel aan de noordkant van mijn huisje hersteld. Het is een fijne gedachte dat komende winter de wind niet meer ijskoud naar binnen zal waaien door de kieren in de muur.
Naar jaarlijkse gewoonte hadden we vandaag het dorpsfeest van Glorianes. Het begint met een mis in ons kerkje, daarna wordt er een drankje en een hapje aangeboden aan de mensen die de moeite hebben gedaan om de berg op te komen. Een groepje Bulgaarse muzikanten fleurt de boel op en als de stemming er is, wordt er zelfs een danske geplaceerd.
Dit jaar was de stemming eerder in mineur. Een paar mensen waren er niet wegens vakantie en een paar mensen waren er uitdrukkelijk niet. In de kerkdienst was maar één Glorianenc aanwezig en de drank en de hapjes werden geserveerd door drie van de vijf mensen van het bestuur van de vereniging.
Hoewel ik van tradities houd, lijkt me toch de tijd gekomen om het dorpsfeest te herzien.
De datum (eerste weekend augustus) valt niet goed, een misviering heeft weinig zin als er alleen maar een paar mensen uit andere dorpen komen, en een receptie is ongezellig als er zo weinig volk is.
Ik ben niet de enige die er zo over denkt. Er circuleren al wat ideeën: een andere datum? Een klassiek concertje? Een gospelgroepje uitnodigen? Bij dat laatste slaat mijn fantasie al op hol. Halleluja! We hebben nog een jaartje de tijd om iets te verzinnen en een nieuwe traditie in te luiden.
Een van mijn Gloriaanse ambities is eindelijk werkelijkheid geworden. Ik ben sleutelbewaarder van de kerk. Deze week toch. De sleutel is 18 cm lang.
Gisteren hadden we een primeur in het dorp: een theatervoorstelling in ons kerkje. Binnenkort woon ik hier drie jaar en dit is wel het allerbijzonderste wat ik hier heb meegemaakt.
Eerst waren er de voorbereidingen. Het idee kwam op tafel tijdens een bestuursvergadering van onze vereniging (La Sauc’ de Glorianes) en het kwam van onze Slovaakse timmerman. Er waren veel dingen om over na te denken: wie uitnodigen, hoe uitnodigen, hoe bekostigen enz.
Een theatergezelschap was snel gevonden in het naburige Ille-sur-Têt. De acteurs kwamen met plezier de berg op. Zelfs voor een klein publiek, want in ons kerkje zijn maar 50 plaatsen.
Hoe dichter we bij de datum van het gebeuren kwamen, hoe meer beweging er in ons stille dorpje kwam. We gaven de kerk, de gîte (waar de acteurs mochten overnachten) en het gemeentehuis een extra poetsbeurt. Het groen in de straten werd getrimd, het snoeisel werd –anders dan gewoonlijk- afgevoerd.
Er kwam ook beweging tussen de mensen. Posities werden ingenomen. Een groepje mensen zette zijn schouders onder de organisatie, een paar mensen hielden zich afzijdig, een paar mensen stelden zich vijandig op. Het was en is net de wereld.
Het stuk was een commedia dell’arte, zonder titel, voor een groot deel geïmproviseerd. Mooie kostuums, uitbundig spel, over een paar typische commedia-figuren (il dottore, Pantalone en Leandro) die allemaal verliefd zijn op de mooie en rijke Beatrice en in hun staat van verliefdheid uitgebuit worden door Arlecchino. Het plezier van de acteurs, die dolgelukkig waren dat ze in een dergelijk decor mochten spelen, spatte van het altaarpodium. En het publiek genoot.
En wij, de bestuursleden, genoten dubbel van ons kleine theaterfeest en van het feestje achteraf, met bier en zelfgemaakt hartig gebak voor iedereen.
Straks, om 16 u, als iedereen uitgeslapen is en hersteld van een eventuele lichte overdaad, gaan we glazen wassen, kruimels vegen en nog wat nagenieten.
Canadairs of Canadères zijn blusvliegtuigen. Toevallig zag ik er gisteren drie in actie op het meer van Vinça. Een na een scheerden ze over het meer en zogen zich vol water. Daarna gingen ze blussen in Trevillach. De foto’s zijn wat veraf, maar het was best spectaculair. En geruststellend ook. Trevillach is hier niet zo ver vandaan. En het is nog steeds warm en droog.
Halfzes ’s morgens in het dorp
Achter dikke muren
Woelen buurman en vrouw
Zich de ochtend in
Misschien zit hij recht
Probeert de dag al te pakken
En keert zij haar rug
Wil van geen daglicht weten
Ze is moeder van een elfje
En altijd ongerust
In de presbytère
Slaapt de ongelovige baardman
De diepe slaap der onschuldigen
De kat van de Schot
Komt me tegemoet
En klaagt over haar baas
Hij ligt naast zijn lieflijkheid
Zich af te vragen
Wat te doen vandaag
Dat hoeft de burgemeester niet
Haar minnaar droomt
Dat hij haar gevangen houdt
Er is de vrouw die de wetten kent
De man lacht met een vals gebit
Ze struinen al rond in hun donkere huis
Voor hij zijdelings
Het struikgewas induikt
Wijst een haas nog snel de weg
De kraaien steken over
Hoppen nemen schuin de vlucht
Anonieme vogels ritselen in bomen
Uit de grond rijzen nieuwe geuren
Ze kondigen de warmte aan
De krekels aarzelen
In de stad was ik alleen
De mensen waren wakker
De dieren ziek of dood
(Meer proza en poëzie op https://christinevandenhove.wordpress.com)
Ongeveer twintig jaar geleden verhuisden mijn ouders om praktische redenen van hun afgelegen mas in Montauriol naar het dorpje Fourques. Ik begreep dat het nodig was, maar ik was teleurgesteld in hun keuze. Ik vond Fourques het lelijkste en saaiste dorp in de streek. Er leek nooit wat te gebeuren. Het enige obscure café dat er was, werd na een jaar gesloten. Er was een slager, een bakker en een farmacie en daar hield het ongeveer op.
Drie jaar geleden verbleef ik een paar maanden bij mijn ouders, maar omdat ik weinig buiten kwam, leek het dorp mij nog altijd even dood. Alleen van de verplegers die dagelijks over de vloer kwamen om mijn vader te verzorgen, hoorde ik over plannen om wandelwegen aan te leggen rond het dorp.
Intussen zijn de wandelwegen een feit. Ze zijn goed onderhouden en bewegwijzerd. Hier en daar staan platen met historische of natuurkundige informatie. Er werden folders gedrukt met plannetjes en uitleg. En één keer per jaar worden ze massaal bewandeld tijdens een zogenaamde caminade.
Zondag waren we met 450 deelnemers. Tijdens de eerste kilometers merkte ik daar niets van. We liepen in kleine groepjes tussen de stille wijngaarden. Alleen de krekels sjirpten. De zon warmde de dag ongenadig op. Er waren twee stopplaatsen waar we wijn of –gelukkig ook- vruchtensap konden proeven en hapjes kregen. Op de derde stopplaats kregen we een aperitiefje met weer andere hapjes. Daar zagen we pas met hoeveel we waren. Het laatste stukje weg leidde naar een plek in de droogstaande rivier waar lange tafels stonden en waar we voor onze luttele bijdrage van twaalf euro een heel menu voorgeschoteld kregen.
Het eten was sober maar lekker: groenten, fruit, vlees, alles van eigen bodem. Maar wat ik me nog het meest zal herinneren was de ambiance. Het vrolijke geroezemoes, het onhandig schuiven met de stoelen in de zachte rivierbodem, de schaduw van de omringende bomen, het hoempapa-orkestje, de soms ontroerende melodietjes, het meezingen met schlagers, het trotse applaus als er een Sardane werd gespeeld. De vrolijke, ontspannen gezichten, de grapjassen en de lachers.
Ik zat erbij en ik keek ernaar. In de zinderende warmte en geholpen door een glas frisse rosé liet ik me loom door de zondag glijden. Ik kon het niet laten om af en toe aan het slechte wereldnieuws te denken, maar ik trok me op aan de prettige en hoopvolle gedachte dat een handvol vrijwilligers dit dorp weer tot leven hebben gebracht.
Girona: Overzichtelijke stad met mooi historisch centrum en heerlijke wandelmuur. Interessant Joods museum in de oude Joodse wijk. Leuke winkeltjes, lekkere en betaalbare restaurantjes, lieve mensen.
Europahotel: oubollige degelijkheid en heel vriendelijk personeel.
Garotxa: Vulkanisch gebied ten noordwesten van Girona waardoor een zalig fietspad loopt over een oude spoorweg. Er zijn ook tal van haalbare wandelmogelijkheden. Wij logeerden een nachtje in Can Garay, een tot hotel omgebouwde villa uit 1906. De ligging van het hotel viel wat tegen (aan een drukke baan in een lelijk dorp), maar het hotel is een bezienswaardigheid waarin je mag slapen en eten. De grote tuin, het fietspad dat vlak achter het hotel loopt en de wandelpaden, maken de ligging goed. De gastheer kookt voor 22 euro per persoon een fijn avondmaal uit de regionale keuken.
Arboussols: Comfortabel huis met groot terras in een bergdorp in de Conflent. Uitvalsbasis voor wandelingen en bezoeken aan het mooie culturele erfgoed in deze streek. Reservaties via Airbnb Arboussols of via mij.
Glorianes: Gîte met drie slaapkamers, ruime woonkamer, keuken en terras. Te reserveren via Gîtes de France of via mij.
Glorianes: Mijn huisje is vrij van 6 tot 11 augustus. Waarschijnlijk ook een weekje in september en/of oktober. Data zijn af te spreken.
Can Xatard 