Het nieuwe jaar werd in ons dorp gisteren officieel ingezet met een Galette Des Rois, een driekoningentaart met een boon, une fève, die geen boon meer is maar een porseleinen miniatuurtje. Ik kende het gebruik van horen zeggen, ook in België, maar in onze familie werd het niet gedaan.
Voor mij was het een kennismaking met deze mooie traditie. We verzamelden in het clublokaal op de benedenverdieping van de mairie. Er waren vijf taarten en dus vijf potentiele koningen of koninginnen. De taarten met amandelvulling worden opgewarmd en dan in gelijke stukken aangesneden. De jongste aanwezige, meestal is dat een kind, moet onder de tafel gaan zitten. Elk stuk wordt aan het kind getoond en hij of zij moet dan zeggen aan wie het stuk gegeven mag worden.
Als iedereen zijn stuk taart heeft, mag er gebeten worden. We hadden al gauw vier koninginnen en een koning. Die krijgen een kroon op hun hoofd. Vervolgens wordt er getoost op het nieuwe jaar met een glas cider. De koningen en koninginnen mogen een halfuurtje van hun koningschap genieten, maar moeten daarna een wederhelft kiezen en hun kroon afstaan. Het kronen van een wederhelft is een blijk van sympathie voor deze persoon.
Vooral dat laatste stukje vond ik ontroerend want in zo’n kleine dorpsgemeenschap is het niet altijd gemakkelijk samenleven en frustraties en teleurstellingen krijgen soms meer aandacht dan appreciatie. Een paar dorpelingen zijn niet komen opdagen. In zo’n kleine groep valt dat op. In 2015 mag onze burgemeester alvast beginnen met wat verzoeningswerk.

DSCN4933

Een achtergebleven fève.