Geachte mijnheer of mevrouw,

In mijn fantasie bent u een gespierde man van een jaar of vijfendertig, een arbeider met een slopende baan, die op vrijdagavond doodmoe is en een hekel heeft aan boodschappen doen in de grote Carrefour van Cabestany, samen met uw vrouw en uw kinderen. Maar u zou net zo goed een vrouw kunnen zijn of een oudere man, of een jonge kerel die nog niet zo lang geleden zijn rijbewijs heeft gehaald. Ik weet het niet en ik zal het nooit te weten komen.

De reclamefolder die u onder de ruitenwisser van de voorruit had geschoven en waarop u met een rode balpen ‘Tu ne sais pas te garer, connard!’ had geschreven, heb ik verscheurd en weggegooid. Ik heb dus geen bewijsmateriaal meer en ik kan u niet laten opsporen via een grafologisch onderzoek of een dna-test.

Als ik heel eerlijk ben, moet ik toegeven dat ik vorige vrijdag, net als u misschien, doodmoe was en last had van de warmte. Had ik slecht geparkeerd? Het kan zijn. Maar veel keus was er niet. Ik heb mijn witte Twingo tussen twee andere auto’s gewrongen en zoals gewoonlijk gecheckt of de auto rechts van mij genoeg plaats had om de deur aan de chauffeurskant te openen. Mogelijk stond ik niet helemaal in het midden van de smalle parkeerplaats, misschien wel met een wiel tegen de witte streep aan, maar veel afwijking was er sowieso niet mogelijk.

Een vermoeid mens is minder aandachtig en het briefje onder de ruitenwisser merkte ik pas op toen ik al op de ring rond Perpignan reed. Ik zag niet meteen een veilige plek om te stoppen en te kijken wat erop geschreven stond. Ik reed dus door en stopte tien kilometer verder bij een fruitstalletje, met het idee het ene aan het andere te koppelen: wat perziken en abrikozen kopen en even kijken wat er op dat briefje stond.

Ik schrok van de boodschap. Niet alleen van de woorden en de toon waarop u mij erop wees dat ik mogelijk wat ongelukkig geparkeerd stond, maar ook van de manier waarop het met een rode balpen diep in het papier gedrukt was. Tot mijn afgrijzen merkte ik dat u met dezelfde rode balpen over de hele zijkant van mijn witte lease-Twingo had gekrast. Hoewel ik behoorlijk van streek was, ben ik toch nog fruit gaan kopen. Het perzikenseizoen is kort.

Thuisgekomen vond ik dat het te laat op de avond was om nog naar de verzekeringsagent of de garage te bellen en ik besloot er een nachtje over te slapen. Ik zou de volgende dag eerst de schade van dichtbij bekijken. Wie weet viel het nog mee.

Bij het leasecontract van mijn autootje zat een wax-certificaat en toen ik de rode krassen met een zachte spons en wat ‘savon noir’ probeerde te verwijderen, zag ik het nut in van die waslaag. Het ging eraf!

Opgelucht heb ik meteen mijn hele auto met veel zorg gewassen. En toen ik met spons en emmer bij de achterkant kwam, viel het mij opeens op dat de achterbanden er veel gladder uitzagen dan de voorbanden. Het ging meteen door mijn hoofd: als die man die kras niet had gemaakt, had ik mijn auto niet gewassen en had ik niet gemerkt dat die banden aan vervanging toe waren.

Twee dagen later reed ik naar de garage.
‘Ik geloof dat mijn achterbanden versleten zijn,‘ zei ik.
‘Dat geloof ik ook,’ zei de garagist, ‘redelijk erg versleten zelfs, we zullen ze meteen vervangen.’

Ik rijd nu met een blinkende auto en met nieuwe achterbanden, ik voel me een stuk veiliger op de weg. Ik kijk ook beter uit met parkeren en ik denk nog regelmatig aan u, mijnheer of mevrouw vandaal. Want misschien hebt u wel mijn leven gered. Als u mijn auto niet bekrast had, had ik hem niet met zoveel zorg gewassen en had ik niet gemerkt dat mijn achterbanden gevaarlijk versleten waren. Ik had kunnen slippen, of erger nog, een klapband kunnen krijgen terwijl ik 110 reed op de ‘voie rapide’ tussen Perpignan en Ille-sur-Têt. Dan zou ik nu een boeketje plastic rozen op een paal langs de kant van de weg zijn.

Op een of andere manier kan ik niet anders dan u dankbaar zijn, mijnheer of mevrouw. Maar misschien had het ook anders gekund. In een ideale wereld had u mijn wat scheef geparkeerde autootje kunnen bekijken en had u misschien ook gezien dat de groeven in de achterbanden te ondiep waren. U had dan een vriendelijk briefje kunnen schrijven: ‘Mijnheer of mevrouw, voor uw veiligheid: uw banden zijn aan vervanging toe.’ Dat had even goed gewerkt en dat had me hartkloppingen, een slapeloze nacht en fantasieën over mijn begrafenis bespaard.

Maar toch bedankt. En wie u ook bent, ik wens u een fijne tweede helft van de zomer toe.

Christine

Vandaag bracht de factrice een pakje uit Amerika (dank je, zus!), en een Courgette de Nice uit haar moestuin. (Zodat ik kan proeven hoeveel beter die smaakt dan de doodgewone courgettes uit mijn tuin. )

20170719_104521

Hoog tijd voor een stand van zaken over mijn voedselbos. Wat voorafging: sinds dit jaar heb ik van de gemeente een lap grond ter beschikking die ik naar hartenlust mag beplanten. Die lap is veel te groot voor mij alleen (700 m2), maar ik probeer er het beste van te maken.

Ik wil er graag een voedselbos installeren. Dat wil zeggen dat ik er vooral blijvende planten ga plaatsen: fruitbomen, bessenstruiken, kruiden en doorlevende groenten. Maar het zal een aantal jaren duren vooraleer ik alle gewenste planten verzameld heb en vooraleer ze zoveel plaats innemen dat minder gewenste kruiden en grassen het onderspit moeten delven.

In afwachting gebruik ik de grond om aardappelen en eenjarige groenten te telen.

Voor dit jaar heb ik al een mooi lijstje blijvers: Twee appelbomen, een perenboom, twee bosbesstruiken, twee frambozenstruiken, een aalbessenstruik en een paar aardbeienplanten. Blijvende groenten: wilde prei, wilde ui, snijbiet, groene asperges, rabarber, topinamboer, rucola, daslook en gember. Kruiden: rozemarijn, tijm, munt, romeinse kamille, bieslook, bladpeterselie, ijzerkruid, salie, dragon, bernagie, sint-janskruid.

Volgend jaar wil ik vooral de doorlevende groenten nog aanvullen met o.a. artisjokken en koolsoorten.

 

 

Intussen is het zoeken en experimenteren met gewone moestuingroenten. Wat me het beste lukt: aardappelen. Ze zijn zo gemakkelijk te telen dat ik een groot deel van de tuin daarvoor gebruik. Ik leg ze gewoon onder een dikke laag hooi en na een paar maanden liggen ze in schattige nestjes te wachten tot ze opgeraapt worden.

 

Zaaien is niet mijn sterkste punt. Ik denk soms dat de koolmezen en vriendjes denken dat ik de zaadjes speciaal voor hen in de aarde strooi. Gelukkig krijg ik af en toe jonge prei-, sla- of kolenplantjes van een buurvrouw.

Mijn tomatenstruiken zien er veelbelovend uit. Dit jaar heb ik ze wat meer ruimte gegeven en hier en daar wat opgebonden.

 

Nooit gedacht dat ik zoveel plezier zou beleven aan tuinieren. Al moet ik toegeven dat in het voorjaar wel een paar keer de moed in mijn schoenen zonk toen grassen en wilde bloemen de overhand probeerden te krijgen. Maar nu is alles onder controle…

 

 

 

Onze gite communal is nog een groot deel van de zomer vrij. En ook in het najaar is het een fijne plek. Het is een ruim en comfortabel huis met drie slaapkamers, dat zijn vijf slaapplaatsen, en een sofa waarvan je een dubbel bed kunt maken.

Het is een vakantiehuis voor natuurliefhebbers en wandelaars. Het is er erg rustig, het dorp is enkel te bereiken via een smalle bergweg. Er zijn geen winkels, geen cafés of restaurants, maar in de omgeving zijn een paar gezelligs stadjes waar je alles kunt kopen. Vooral op de markten vind je heel wat lokale specialiteiten van goede kwaliteit.

Ons dorp ligt op een uurtje rijden van Perpignan, op een uur rijden van de kust, op anderhalf uur van de Spaanse grens, op twee en een half uur rijden van Barcelona.

Glorianes ligt op 800 m hoogte. Het hoger gelegen gebergte, met onder meer de pic du Canigou, is niet ver.

Meer weten? Mail me gerust.

Oja, de prijs: voor maar 60 euro per dag huur je de hele gite.

 

 

 

Eekhoorntjesbrood, heksenboleet, girolle.

De eerste keer dat mijn brandhout geleverd werd, heb ik die vijf stères in een dag verplaatst en gestapeld. Daarna was ik een paar dagen arbeidsongeschikt.

Het jaar daarop deed ik het in twee dagen.

Vorig jaar kreeg ik hulp van de boerin en deden we het in drie dagen.

Nu versleep ik tien kruiwagens per dag, vijf ’s morgens en vijf ’s avonds. Het zal wellicht een week of langer duren. Maar met elke dag een beetje, kun je letterlijk een berg verplaatsen.

20170602_123843

C’est parti! Mijn jaarlijkse mindfulness-, kracht- en conditietraining is begonnen. Er zijn tot nu 184 lammetjes geboren, waarvan er een twintigtal een flesje krijgen.

‘J’ai plus envie de vomir que de voter,’ zei een van mijn dorpsgenoten toen ik hem op weg naar het stemhokje tegenkwam. Voor een keer was ik blij dat ik niet hoefde te stemmen. Ik mocht wel bij le dépouillement, het tellen, aanwezig zijn. We telden 6 blanco’s, 7 Marine en 8 Macron. Om kwart over zeven hadden we al een sterk idee van de uitslag.

Het regent, eindelijk, gelukkig … en hier is mijn vriendje weer. Vandaag liet hij zich wat gewilliger fotograferen.

20170426_092824

PETRA SPARK

SCHRIJVERSBLOG

Darling Doormat

Wit and Sh*t on Crete. It’s nothing anyone would ever take seriously, but it amuses me.

enerziek

Mijn burn-out-verhaal

Perdebytjie se nes

'n Blog oor die natuur en allerdaagse gebeure,wat die lewe interessant maak

annaknijptertussenuit

na een burn-out

DE RODE VALIES

VERHALEN UIT BRUSSEL

La Casa de las Mariposas

La Casa de las Mariposas

evamaaktschoon

op zoek naar datgene waar het echt om gaat

Ask the Akasha

Wisdom at Your Fingertips

Bitterkoekjes

Gedichten die ik tegenkwam, die me aanspraken, raakten, boeiden en niet meer loslieten...

Leen Huet

Leen Huets blog

Alles uit de kast

a little blog of love

Elisabeth Khan's Blog

A Writer's Journey On Three Continents