… op mijn zus Helga (60) die zondag de marathon van Barcelona liep in 4.52 u, samen met haar zoon Matthias. Mocht de actiefoto soms twijfel zaaien: zij was de trekker.

Vorig jaar heb ik in de tuin een paar slaplanten tot bloei laten komen, ze gaven prachtige diepblauwe bloemen. Na de bloei zijn de zaadjes in de tuin blijven liggen en nu komen er overal kleine kropjes uit de grond. Ze staan niet netjes in rijtjes, dat heb je met permacultuur, maar zijn ze niet schattig?

20190227_111234

20190227_111222

20190227_111212

20190227_121914

Lekker met wilde ui en maartse viooltjes…

 

 

De beste manier om je jong te blijven voelen: je omringen met vinnige grijsaards. Dat heb ik vandaag gedaan en meteen ook een nieuwe grens verkend: een wandeling van 13 km met 650 m hoogte verschil. De lengte was geen probleem, een hoogteverschil van 650 m is de voorlopige grens. Meer dan dat kan ik nog niet aan. Let op het woordje ‘nog’.

De rechtstaande dame in het roze heet Maggy en is 83 jaar. Tijdens de afdaling kon ik haar nauwelijks volgen. Ik heb haar stiekem gekozen als lichtend voorbeeld.

 

Eind 2018 heb ik een paar drempels genomen. Niets spectaculairs, het olympisch zwembad van Perpignan en de cinéma van Prades, maar toch spannend en plezierig genoeg om me voor te nemen om dat vaker te doen.

En ik kan tevreden terugkijken op januari: Ik ben voor de eerste keer naar het Théatre de l’Archipel in Perpignan geweest, ik heb me aangesloten bij een wandelclub en ik heb een blovel opgestart.

De blovel was het spannendste. Ik heb me geëngageerd om ongeveer drie keer per week een bericht te posten en het verhaal binnen een paar maanden af te ronden, en tot nu ben ik op schema.

De dansvoorstelling was een makkie want ik werd meegevraagd door een dorpsgenote. Ik hoefde er geen seconde over na te denken want het was een klassieker van Anne-Teresa De Keersmaeker, Rosas Danst Rosas, die overigens zeer in de smaak viel bij het publiek. Ikke fier.

De drempel naar de wandelclub lag iets hoger. Ik ontmoette de leden van Caminem toen ze een tocht in Glorianes maakten. Het leek me wel wat. Het waren mensen van mijn generatie en ouder. Dat moest ik toch aankunnen? Maar toen ik het programma kreeg moest ik toch even slikken. Elke donderdag wordt er een wandeling georganiseerd van gemiddeld 15 km, met hoogteverschillen tussen de 300 en de 800 meter. De eerste wandeling heb ik meegedaan, ik had anderhalve dag nodig om te recupereren. Drie weken later ben ik opnieuw meegegaan, het ging al iets beter. Iemand van de groep vertelde me dat de gemiddelde leeftijd van de deelnemers 69 jaar is. Ik ben dus een van de jongsten. Sinds ik dat weet, kan ik het niet meer maken om nog flauw te doen. Twee keer per maand moet lukken.

Tegen de volgende wandeling wordt overigens van mij verwacht dat ik het clublied mee kan zingen. Ik zal maar alvast beginnen oefenen.

Titre : Le “marchant” de bonne heure

Je suis le randonneur, qui marche de bonn’heure,
J’ai plein de longs chemins, parcourus de bon coeur.
Vous me verrez passer, au cours de mes randos,
Passer d’un pas léger, avec mon sac à dos.

J’ai les quatre saisons, pour aller à mon gré
Voir les paysages, que Natur’a offert.
Des hautes montagnes, le printemps ou l’été ;
Des collin’et la mer, l’automne ou l’hiver.

Refrain (2 fois):

Voilà un vrai bonheur : marcher à Caminem,
Avec des randonneus’et randonneurs que j’aim’.

(Pour s’entraîner sur la musique originale, il suffira d’écouter l’original sur https://www.youtube.com/watch?v=2uwkapU_LwQ)

20190131_134723

 

Een nieuw jaar, een nieuwe blog.

Op 1 januari verscheen het eerste bericht van Chris!, een blovel of een roman in een blog. Je kunt het ook een feuilleton noemen of, in dit Netflixtijdperk, een serie.

Het idee om een roman in afleveringen te publiceren is anders niet nieuw. Dickens deed het, Flaubert deed het, Couperus deed het.

En nu doe ik het, in alle bescheidenheid…

Neem een kijkje op Chris! En laat me weten wat je ervan vindt. Het is een experiment, en het leuke is dat de lezers het verhaal kunnen beïnvloeden.

Tot gauw in Trescases!

Christine

Onder een blauwe hemel…

Het is schrijfmaatje Kathleen die me weer eens inspireert. Zij maakte een lijstje van wat ze geleerd heeft in het afgelopen jaar. Laat ik dat ook even kort doen.

2018 begon voor mij in een ziekenhuis en eindigde met afscheid nemen en rouw. Maar zoals ik al eerder heb mogen ervaren, brengen moeilijke situaties meestal ook mooie dingen mee, zoals nieuwe of vernieuwde vriendschappen, en nieuwe of vernieuwde inzichten.

Wat ik onthoud van het afgelopen jaar:

  • Iets wat op het moment zelf een drama lijkt, is een paar weken later al een fait divers.
  • Iets wat niet te herstellen lijkt, kan meestal nog gerepareerd worden. En die scheuren of blutsen zie je na een tijdje al niet meer.
  • Bij ziekte, pijn of ongemak helpt het om je attitude te veranderen en je woordenschat aan te passen.
  • Als je denkt dat je oud en stijf wordt, moet je dringend beginnen stretchen. Liefst dagelijks. Yoga is een prima manier om dat te doen. Na een paar weken verbaas je je over wat je allemaal nog kunt.

Dit gereedschap neem ik mee naar 2019, dan wordt het vast een interessant jaar.

Ik dank jullie om mij te lezen en ik wens jullie een mooi en hoopvol 2019!

 

 

 

 

Ik was er in de afgelopen jaren al een paar keer voorbij gereden, maar eindelijk, eindelijk heb ik de drempel genomen. Ik ben in Prades naar de cinéma geweest. Zelfs twee keer na elkaar. Er was een beetje moed voor nodig. Eerst en vooral om in het donker de berg af te rijden en in het nog donkerder terug te komen. En ten tweede om ergens binnen te gaan waar ik nog nooit ben geweest. Dat deed ik onlangs trouwens ook met het grote zwembad van Perpignan. En dat viel erg mee. Ook cinéma Lido was een aangenaam ontdekken, zodat ik alvast één voornemen voor 2019 heb: meer drempels nemen.

Cinéma Le Lido, alleen de naam al, is pure nostalgie. Het is een kleine bioscoop met maar één zaal, maar de zaal heeft wel een balkon. In de inkom zit een vriendelijke mijnheer die je een kaartje verkoopt voor maar 6,50 euro of een tienbeurtenkaart voor 42 euro. Die kaart wordt met de hand ingevuld, afgestempeld en op alfabetische volgorde bijgehouden in een heuse fichebak.

De zaal is warm, de zetels zijn comfortabel. Wat wil je nog meer? Het programma is wat beperkt, de meeste films draaien maar gedurende een week. Daardoor heb ik Bohemian Rapsody gemist. Maar ik was net op tijd voor de film Girl, waar ik met Belgische trots zat naar te kijken, samen met een veertigtal toeschouwers.

Gisteravond liet ik me aangenaam verrassen door Carmen y Lola, een film over meisjesliefde in een Spaanse zigeunergemeenschap. Ik heb meteen een abonnement gekocht. Tien films in een jaar, dat kan geen probleem zijn.

20181213_204106

Hij loopt met korte pasjes door de gang, een boekentas in de hand of onder zijn arm geklemd. Zijn korte lichaam is recht, alleen zijn schouders zijn gebogen. Zijn haar is donkergrijs, en plat tegen zijn hoofd gekamd.

‘Hij kwam naar me toe,’ zei mijn moeder.
‘Vous êtes encore plus belle, comme ça,’ had hij gezegd, nadat ze een goedaardig gezwelletje van haar neus had laten verwijderen.

Ik was er niet bij, ik stelde het me voor. Mijn moeder en mijnheer Joly tegen over elkaar in de gang, haar looprekje tussen hen in. Mijn moeder wat schaapachtig knikkend en dan makend dat ze wegkwam. Mijnheer Joly die haar teder nakijkt.

Ze vertelde het lichtjes geamuseerd en misschien ook wel geflatteerd. Ik probeerde haar lachje te lezen, maar ik kreeg er geen hoogte van.

***

Mijnheer Joly is de weg kwijt. In zijn kamer wordt de vloerbedekking vernieuwd en hij kan maar niet wennen aan zijn tijdelijk verblijf in een andere kamer. Hij dwaalt door de gang zonder boekentas. Af en toe kijkt hij schichtig de kamer van mijn moeder in.

Ik ga naar hem toe.
‘Comment va-t-elle ?’ vraagt hij.
‘Elle est très fatiguée,’ zeg ik.
‘Mais, ça va s’arranger, non ?’ Hij kijkt me recht aan.
Ik schud langzaam mijn hoofd.
‘C’est la fin!’ roept hij uit.
Hij pakt even mijn hand vast, draait zich om en loopt de verkeerde richting uit, naar zijn tijdelijk onbewoonbare kamer. Zijn schouders schokken.

Een paar dagen later ga ik het hem zeggen.
Zijn neus wordt rood, hij haalt een witte zakdoek uit zijn broekzak, dept zijn ogen, poetst zijn bril.
‘Elle était adorable ! J’aimais tellement votre maman…’
Hij draait zich om en gaat zijn kamer in. Die is inmiddels klaar, ik ben blij dat hij weer in zijn vertrouwde omgeving kan zijn.

Ze zouden een mooi paar geweest zijn, mijn moeder en mijnheer Joly.

 

 

(Dit verhaal staat ook op mijn Proza- & Poëzie-blog.)

Vandaag om 8.45 u is Léna geboren. Om 13.10 u is Suzanne, haar overgrootmoeder, mijn moedertje, ingeslapen.