Zaterdag 4 juli reisde ik van Perpignan naar België om de verjaardag van mijn zus in Gent te vieren. Ik zou een kleine week wegblijven. Zoals altijd zouden de buren voor mijn poes zorgen.
Rond die tijd moet in Trevillach een brand zijn ontstaan. Een achteloos weggegooide sigaret? Een slijpschijf? Een barbecue? Misschien iets heel anders. We zullen het wellicht nooit weten.
Trevillach ligt op ongeveer 25 km van ons dorp. Het vuur breidde zich uit en bereikte Montalba Le Chateau. Het kwam onze richting uit en ‘s nachts was de gloed vanuit ons dorp te zien. Een buurmeisje postte de eerste verontrustende foto op onze Whatsapp-groep.
Ik was intussen in België en begon met een bang hart de berichten en het nieuws te volgen. Ik was veilig, en blij dat ik op afstand was, tegelijk was ik liever bij mijn vrienden gebleven.
Zondag bereikte het vuur het stadje Ille-sur-Têt. Verschillende dorpen rondom het onze werden geëvacueerd. Voor ons dorp gold eerst de instructie om in de huizen te blijven tot de brandweer de bewoners zou ophalen. Maar om 19.40 u besloot onze burgemeester, Celine, dat iedereen onmiddellijk op eigen kracht moest vertrekken. Gelukkig waren er niet veel dorpelingen aanwezig. Met een viertal auto’s reden ze de berg af. Ze vonden onderdak in naburige dorpen, maar moesten een dag later ook daar weg want het vuur bleef oprukken.
Vanaf dan bleef Celine ons op de hoogte houden met foto’s en filmpjes. Het bleef dagenlang branden in het dorpje Rigarda aan de voet van onze berg. De brandweer probeerde met alle macht te verhinderen dat het vuur de berg zou bereiken want de vrees was dat de brand via ons dorp naar de achterliggende bergketen zou overslaan.
Het werden spannende dagen. Een keer per dag mochten de boeren en de burgemeester onder toezicht van de brandweer naar boven om de koeien, schapen en huisdieren te verzorgen.
Pas vrijdag 10 juli was de brand officieel gefixeerd en mocht iedereen terug naar huis. Diezelfde dag was ook ik onderweg naar huis.
Uiteindelijk werd bijna 5.000 hectare natuur verwoest. Tientallen gezinnen verloren hun huis. Zo’n 850 brandweerlieden, negen blusvliegtuigen en hulp uit verschillende landen waren nodig om de brand onder controle te krijgen.
Ons dorp is gespaard gebleven. Er hangt een lichte brandgeur, maar iedereen is terug thuis.
Alleen mijn lieve oude kat, Cacahuète heeft het niet gehaald. De buren vonden hem en brachten hem nog naar de dierenkliniek, maar de extreme warmte werd hem fataal.
We zijn allemaal onder de indruk en lief voor elkaar.
De eerste foto, gezien vanaf de weg naar ons dorp.
Can Xatard 
Oh Christine, veel sterkte met het verlies van je kat.
Het toeval wil dat ik naar een kaart aan het kijken was waarop je alle brandhaarden kan zien. Ik zag, net voor je blogbericht binnenkwam, dat de regio waar je woont ook getroffen is. Verschrikkelijk voor alle slachtoffers.
LikeLike
Dank je, Anthony.
LikeLike
Heftig! Schrijnend hoe snel je de bodem onder je voeten kan kwijtspelen. Hopelijk blijf je er van gespaard.
Sterkte met het verlies van je kat.
LikeLike
Dank je wel, Anemos.
LikeLike
Wat een ramp. De droogte zou met experts mogelijk bestreden kunnen worden? Maar ja, de technologie kost investeringen en misschien ziet men niet hoe dat terugverdiend worden kan.
Sterkte met het verlies van jouw kat. Gelukkig ben jij en het dorp gespaard.
Hartelijke groet,
odile
LikeGeliked door 1 persoon
Dat zijn beangstigende situaties daar bij die bosbranden.
LikeLike
Zo is dat. Vooral als je bedenkt dat er op dit moment nog heel wat branden woeden.
LikeLike
Zo heftig! En zo snel dat het kan gaan …
LikeGeliked door 1 persoon
Maar zeg Christine, Hoe erg allemaal..!
Veel sterkte en moed om er je terug veilig te voelen, En wat goed dat alle mensen om je heen willen helpen en lief zijn voor elkaar!
Wat met die 10 gezinnen die hun huis verloren? En al die natuur… Zou het toch door de klimaatopwarming komen of toch door menselijke handeling?
En dan ook nog je lieve poes, … En blijf je daar toch wonen?
Liefs Ilse ________________________________
LikeLike
Lieve Ilse, het is de combinatie van de droogte (door klimaatopwarming) en menselijke, domme handelingen. Negen van de tien branden worden door mensen vrijwillig of onvrijwillig aangestoken.
En ja, ik blijf hier zeker wonen. Zolang het kan.
LikeLike
Wat erg dit. Heel veel sterkte.
LikeLike
Dank je, Bram.
LikeLike
Zonder tranen kon ik dit niet lezen. Hoe erg en beangstigend dit allemaal. Ik hoorde een gelijkaardig ervaring van een vriendin die in de Aude woont. Hopelijk is het binnen afzienbare tijd toch weer allemaal wat ‘rustiger’. Veel moed toegewenst en sterkte met het verlies van je poes !
LikeLike
Dank je, Blauwkous. Bij mij ook veel tranen, toen ik het allemaal vanop afstand moest aanzien.
LikeGeliked door 1 persoon
De angstige spanning, het verlies van je kat – heftig. Ik leef met je mee.
LikeLike
Dank je, Ingrid.
LikeLike
Wat erg, zo erg ook van je kat… Heel beangstigend die bosbranden elk jaar…
LikeLike