Ook vandaag woeden er op een tiental plaatsen in Frankrijk nog altijd branden. In onze streek zijn er op dit moment gelukkig geen meldingen. Soms ruik ik nog een brandgeur. Dan maak ik een ommetje rond de kerk en speur ik naar rookpluimen op de hellingen. Volgens de brandweer is die geur afkomstig van asdeeltjes die nog in de lucht zweven.
De grote dreiging en de evacuatie liggen inmiddels twee weken achter ons. Iedereen is weer thuis. Na onze terugkeer moesten we eerst de diepvriezers en koelkasten leegmaken en de inhoud in een container deponeren. Er was immers een week geen elektriciteit geweest in het dorp. Omwille van de warmte werd de container dezelfde dag nog opgehaald door de departementale diensten.
De volgende dag hebben we het dorp opgeruimd. Takken, bladeren en droog gras werden op kritieke plaatsen verwijderd. De factrice kwam voor het eerst opnieuw post brengen. Ze verbaasde zich erover dat bijna alle dorpelingen met bosmaaiers, harken en straatkeerders in de weer waren. Het gaf ons het gevoel dat we zelf iets konden doen. Verder moeten en mogen we vertrouwen op de brandweer en op de officiële controlemechanismen.
Behalve de lichte brandgeur lijkt alles weer normaal. Maar al op de weg die naar het dal leidt herinneren de zwartgeblakerde hellingen ons er telkens weer aan hoe dicht het vuur is gekomen. Wat verderop, richting Perpignan, snijdt de route nationale een verkoold landschap door.
Om jullie een idee te geven post ik hieronder een foto. De natuur zal zich herstellen, al zal dat jaren duren. Voor de gezinnen en bedrijven die hun huis of inkomen verloren, begint het herstel nu pas.
(foto: 20 minutes)
Can Xatard 