De weg is belangrijker dan het doel, houd ik mezelf voor als ik weer vruchteloos op zoek ben naar die ene cèpe de bordeaux die ik zo graag zou vinden. En het is waar dat ik van alles vind, behalve het enige echte eekhoorntjesbrood.

Eerst vond ik de sneeuw op het massief van de Canigou. Ik weet niet welke pics ik vanuit het dorp kan zien. Het zijn er twee en de ene is wat dikker besneeuwd dan de andere.

Daarna vond ik weer nieuwe riviertjes met watervalletjes, die moeilijk over te steken waren, maar ik word al wat behendiger.

En aan de overkant veel interessante paddenstoelen, die ik niet durfde plukken en die zich moeilijk lieten fotograferen. Ik vind ze ook niet terug in mijn Guide Hachette Nature met 100 espèces.

Uiteindelijk vond ik een boleet, die ze hier ook cèpe noemen. Volgens het boekje is het een bolet subtomenteux, een fluweelboleet. Ik heb hem voorzichtig afgesneden en daarna had ik er een beetje spijt van want hoewel hij eetbaar is, ga ik hem toch niet opeten.