Scènes in een trein

In de tgv naar Montpellier is het in Brussel nog erg rustig. In Lille wordt het druk. Er stappen verbazend veel mensen op. Verbazend omdat we nog steeds met een pandemie opgescheept zijn en je zou denken dat velen de zin voor het reizen vergaan is. Maar deze wagon zit bijna vol en ik hoor de gebruikelijke vragen: zit u hier? Bent u zeker? Enz. Alles op beleefde, zelfs vriendelijke toon. Blijkt dat ik zelf ook op iemands plaats zit. Ik had oorspronkelijk twee plaatsen geboekt en ik ging ervan uit dat de plaats aan het raam die ik een paar dagen voor mijn vertrek geannuleerd had, was vrij gebleven. Maar de man op wiens plaats ik zit, had bij het opstappen in Brussel niet de moeite gedaan om me aan te spreken. Hij was gewoon ergens anders gaan zitten. Nu moet hij zijn plaats aan een nieuw opgestapte passagier afstaan. Ik verontschuldig me, leg uit dat ik oorspronkelijk de twee plaatsen had geboekt en maak aanstalten om te verhuizen.

De man maant me vriendelijk aan om te blijven zitten en gaat zelf op mijn officiële plaats zitten. Probleem, dat niet eens een probleem blijkt, opgelost. Naast deze man, een late dertiger, kaalgeschoren hoofd, maar volle baard, die met mij in het Engels communiceert, maar aan de telefoon een zangerige taal met veel sj en sch spreekt, en, als hij zijn duur uitziende jasje uitdoet, stevige biceps laat zien, voel ik me volkomen op mijn gemak. 

Twee stoelen verder hoor ik een gelijkaardig gesprek tussen een witte Franstalige man, die zijn best doet om Engels te spreken, en een donkere man met korte dreadlocks. De eerste heeft een officiële SNCF-plaats, de tweede een vliegtuigticket naar Costa Rica met een bijbehorend treinticket naar Parijs. De tickets worden vergeleken, de Fransman probeert te begrijpen waarom ze allebei dezelfde plaats hebben, want alles klopt: wagonnummer en zitplaatsnummer. Hij legt vriendelijk uit dat er sprake is van een dubbele boeking. De donkere man wil zijn plaats afstaan, maar de witte man zegt: Blijf gerust zitten, ik ben net zomin als u de eigenaar van deze plaats. 

De tranen springen in mijn ogen. Heb ik het goed gehoord? Ik heb deze reis al zo vaak gemaakt en ik ben meer dan eens getuige geweest van nerveuze, soms onvriendelijke, tot zelfs agressieve discussies over zitplaatsen. En nu vandaag, hier, twee keer na elkaar zoveel hoffelijkheid. Zou er dan toch iets veranderd zijn? Of is dit toeval? Ik heb nog zes uur reis voor de boeg, er zullen nog heel wat mensen op- en afstappen, ik spits mijn oren. 

11 gedachten over “Scènes in een trein”

  1. Dat zijn fijne ervaringen, zo’n onverwachte hoffelijkheid, zelfs als je alleen observeert. Ik lees er een losmaken van ‘me-niet-laten-doen’ houding in en een verder kijken om een (niet)probleem op te lossen.

    Geliked door 1 persoon

  2. De stadswereld is altijd zo bijzonder, toch, na afdaling uit onze bergen. Zoveel verschillende mensen door elkaar heen. Ik vind het altijd wel indrukwekkend (al kom ik zelf uit de stad). Dankjewel dat ik even met je mee op reis mocht in die trein, het was een feestje.

    Geliked door 1 persoon

  3. Roerloos zit ik aan je venster. Courtoisie kan me ontroeren.
    Thuis is altijd een beetje reizen.

    Ik lees nu wat ik tien jaar geleden schreef. Onderweg naar Oostende.

    In de ‘eerste klasse’ nemen drie dertigers
    de uitgestrekte coupé solitair in beslag.
    Ooit vulden oude heren hier de lucht
    met een driedelig pak en sjieke sigaren.

    Corps diplomatique walmend boven rode pluche.
    Vergane verhalen.
    Andere hoofdrolspelers.

    Het perron neemt afscheid.
    Kranen wuiven me uit.
    Hoge trekvogels op flamingo-poten.

    Het is middag en ook ‘de 2de klasse’
    biedt me royale ruimte aan.
    Voor een gereduceerd tarief.

    We wiegen met blauwe ramen
    over zacht zingende sporen.
    De horizon brokkelt af boven Brussel.
    Bruggen buigen voor de trein.

    Na de stad, het land. De velden slapen.
    In trage weiden wachten koeien
    op de slager. De boeren bewaken
    de rust van het middaguur.

    Nog even gapen
    en ‘le plat pays qui est le mien’
    wordt water.

    Zij komt later.

    Like

Laat een reactie achter op Lut Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s