Ik was er in de afgelopen jaren al een paar keer voorbij gereden, maar eindelijk, eindelijk heb ik de drempel genomen. Ik ben in Prades naar de cinéma geweest. Zelfs twee keer na elkaar. Er was een beetje moed voor nodig. Eerst en vooral om in het donker de berg af te rijden en in het nog donkerder terug te komen. En ten tweede om ergens binnen te gaan waar ik nog nooit ben geweest. Dat deed ik onlangs trouwens ook met het grote zwembad van Perpignan. En dat viel erg mee. Ook cinéma Lido was een aangenaam ontdekken, zodat ik alvast één voornemen voor 2019 heb: meer drempels nemen.

Cinéma Le Lido, alleen de naam al, is pure nostalgie. Het is een kleine bioscoop met maar één zaal, maar de zaal heeft wel een balkon. In de inkom zit een vriendelijke mijnheer die je een kaartje verkoopt voor maar 6,50 euro of een tienbeurtenkaart voor 42 euro. Die kaart wordt met de hand ingevuld, afgestempeld en op alfabetische volgorde bijgehouden in een heuse fichebak.

De zaal is warm, de zetels zijn comfortabel. Wat wil je nog meer? Het programma is wat beperkt, de meeste films draaien maar gedurende een week. Daardoor heb ik Bohemian Rapsody gemist. Maar ik was net op tijd voor de film Girl, waar ik met Belgische trots zat naar te kijken, samen met een veertigtal toeschouwers.

Gisteravond liet ik me aangenaam verrassen door Carmen y Lola, een film over meisjesliefde in een Spaanse zigeunergemeenschap. Ik heb meteen een abonnement gekocht. Tien films in een jaar, dat kan geen probleem zijn.

20181213_204106