Doe uw masker af?

Het station van Perpignan, half zeven ’s morgens. Een twintigtal mensen staren naar het scherm waarop de trein naar Brussel netjes op tijd aangekondigd staat. Alleen het spoor is nog niet aangegeven. Het zou een mooie foto kunnen opleveren, al die geheven hoofden, die gespannen op een hoofdletter wachten.

Ik zie twee mensen in gesprek. Het lijkt alsof ze elkaar kennen en herinneringen ophalen, maar dan zie ik dat de ene de andere afschudt en wat verderop vrouw en kind vervoegt.

De andere keert zich naar mij. Ik zag het aankomen. Op een of andere manier moet ik er heel aanspreekbaar uitzien, zelfs met een masker op, want het is altijd bij mij dat ze moeten zijn, die types die nood hebben aan conversatie tijdens het wachten.

‘De trein staat er al een uur,’ zegt hij, ‘Hij staat op spoor E.’

Ik knik, ik geloof hem wel, maar ik wacht toch liever de bevestiging op het scherm af.

‘Ze melden het altijd op het laatste moment,’ zegt hij, ‘maar die trein staat daar al een uur. Mijn vrouw is daar al, op het perron.’

Ik vraag me af waarom hij dan niet bij zijn vrouw is, maar ik knik alleen maar en tuur verder naar het scherm.

‘Ik bracht eens een man van vijfennegentig jaar naar de trein. Pas een paar minuten voor het vertrek, werd het spoor aangekondigd. Ik hielp hem nog naar het perron, maar we kwamen te laat, en ik kon hem met de auto naar Parijs brengen. Waar gaat u heen?’

‘Naar Brussel,’ zeg ik, en ik heb meteen spijt dat ik de waarheid zeg.

‘Brussel! Mijn zoon is daar! In Edith Cavel, het hospitaal!’

‘Werkt hij daar?’ vraag ik. Nog meer spijt, want hij kan er werken, maar hij kan er ook liggen.

Gelukkig heeft hij mijn vraag in het rumoer niet verstaan.

‘Doe u masker eens af,’ zegt hij.

Ik kijk hem verbaasd aan.

‘Doe uw masker af, zodat ik uw gezicht kan zien.’

‘Nee,’ zeg ik, ‘Neen’. Ik zoek naar woorden die ik daaraan toe zou kunnen voegen, maar het is niet nodig. Hij heeft het begrepen. Zo gemakkelijk is het dus: neen, punt.

Op dat moment verschijnt de letter E op het scherm. De massa beweegt zich in de richting van de roltrap en ritst daar braaf in. Hij neemt de vaste trap.

Als ik beneden aankom zie ik hem in gesprek met een vrouw. Ze neemt haar masker af. Hij zwaait naar haar en haast zich naar spoor E, waar zijn eigen vrouw blijkbaar op hem wacht. Vanop mijn zitplaats in de trein zie ik ze nog afscheid nemen. Gelukkig reist hij niet mee.

4 gedachten over “Doe uw masker af?”

  1. Oh, zo herkenbaar! En dat is zo dubbel ook he: waarschijnlijk is dat gewoon een vriendelijke mens die een babbeltje wilt doen, maar als dat praten dan zo “pusherig” overkomt, dat niet merken dat de ander misschien helemaal geen zin heeft in die babbel, dan wordt dat gewoon echt lastig. Gelukkig dat hij inderdaad niet mee moest op de trein…

    Geliked door 2 people

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s